24 January 2020

🔴 Vajtim për robëri të shqiptarëvet -nga Faik Konica


Poezi e botur më 1901
nga FAIK KONICA
Faik Konica 1937, foto e zbuluar në Boston nga K.P.Traboini 2007.


KĂ«tĂ« vjershe e shkroi Faik Konica nĂ« vitin 1901 pĂ«r robĂ«ri tĂ« shqiptarĂ«ve nĂ«n turqit e sulltanĂ«ve, mirĂ«po pse duhet tĂ« jetĂ« aktuale edhe sot? Spjegim i thjeshtĂ«. IkĂ«n turko-osmanĂ«t qĂ« e shfrytĂ«zonin e shtypnin shqiptarin, por mbeten nĂ« ShqipĂ«ri njĂ« skotĂ« barbarĂ«sh qĂ« sillen me popullin e vet mĂ« keq se sa vetĂ« sulltanĂ«t,  ndaj ndjehemi tĂ« pushtuar, po kĂ«saj radhe jo nga tĂ« huajt, por nga tĂ« pĂ«rbrĂ«ndshmit, nga plehrat, mizorĂ«t, flliqanĂ«t, pĂ«rversĂ«t, mafiozet, nga pjella monstruoze qĂ« pĂ«r baba kanĂ« djallin e pĂ«r nĂ«nĂ« kanĂ« shpellat e egra para njerĂ«zore. Kjo skotĂ« e poshtĂ«r i bĂ«n tĂ« gjitha, nuk ka tĂ« ngopur me mizoritĂ« e veta e paturpĂ«sisht i thotĂ« popullit tĂ« vet tĂ« mjeruar "Nuk ke parĂ« gjĂ« akoma!". O Zot çfarĂ« sadizmi cinik e barbar. Po çfarĂ« duhet tĂ« shoh akoma ky popull? Nuk e dimĂ«.

Por më mirë se kushdo e dinte i madhi Faik Konica.

VAJTIM PĂ‹R ROBĂ‹RI
TĂ‹ SHQIPTARĂ‹VET

O të humbur shqipëtarë,
Seç qenkeni për të qarë!
PĂ«r tĂ« qar’ e pĂ«r tĂ« sharĂ«,
PĂ«r tĂ« shar’ e pĂ«r tĂ« vrarĂ«!

Armiqtë mbë dhé ju hodhnë,
Dhe ju shtypnë sa u lodhnë!
Sa u lodhn’ e sa ju ngopnĂ«
Ju gdhendnë edhe ju rropnë.

As bukĂ«, as brekĂ« s’ju lanĂ«,
Ju punoni, ata hanë!
Nuk ju lan’ as pakĂ« nderĂ«
Q’e kini pasur pĂ«rherĂ«.

As nder, as turp, as gjak s’kini
Unji kryet dhe po rrini.
I duroni vet armiqtë;
Prisni vdekjen apo vdiqtë?

ShĂ«rbĂ«torĂ« t’Anadollit,
Kleçk e lodra të Stambollit.
NĂ« mos u shove fare,
Ndizu, zemra shqipëtare!

O shqipëtarë barkzbrazur,
Fustançjerr’ e kĂ«mbĂ«zbathur
Zemërohuni një herë,
Mprehni kordhët për të prerë,

Mprehni kordh’ e mprehni pallĂ«
Të ju ndritin yj mi ballë,
Ti frikësoni zuzarët
ǒi shuan shqipëtarët,

E në vend tuaj të rroni
Si të doni e si të thoni!

🔵 Një brez që nuk e lexon e kupton Itakën- nga K.P.Traboini

NJĂ‹ BREZ QĂ‹ NUK LEXON E KUPTON ITAKĂ‹N
Ikja nga Atdheu me demostrim publik tregon se shkaqet i ke tek vetja.

Nga K.P.Traboini

Lexova recitimet adoloshente pesimiste të një vajze që kërkon të ik nga Shqipëria, Silvana Begaj (ca thonë pedagoge), me alibinë se Atdheu nuk i jep kurrgjë, e dua ti them dy fjalë poetikisht nga poezia ime për Anita Bitrin, që vdiq aksidentalisht në Amerikë bashkë me të bijën Sibora dhe nënën e saj: "Gjithë bota është e njeriut!". Por ikjet tashmë kanë shkaqe personale. Kur dikush ikën nuk ka nevojë të bejë deklarata publike që ngjallin panik dhe vdesin shpresën. Këta janë hartime adoloshentësh qaramanë, që presin gjithçka tua japin. Dhe harrojne, a bëjnë kinse harrojnë se siç ka ikje, ka edhe kthime. Edhe unë jam i ikur. I ikur dhe i ardhur njëkohësisht. Ikjet e ardhjet në Atdhe janë si gjaku në trupin e njeriut, sa më shumë të lëvizë aq më i fuqishëm bëhet trupi.
Një herë na ndaluan qarkullimin për pësdhjetë vjet dhe desh u mbytëm të gjithë në ujë të ndenjur.
Atdheu percjell - Atdheu pret!
Moskthimet janë gjysmëm-vdekje
morale për njeriun.
Lexoni "Itakën" e Kavafis e mençurohuni sadopak.


KONSTANDIN KAVAFIS
ITAKA

Kur të marrësh rrugën për Itakë
shpreso që shtegtimi yt të jetë i gjatë,
plot aventura e plot zbulime.
Lastrigonëve, Ciklopëve,
Poseidonit të zemëruar - mos ua ki frikën:
kurrë nuk do t`i kesh ata në udhën tënde
sa kohë që mendja jote të jetë e kthjellët,
sa kohë që ti nuk do të kesh tundime
që të trazojnë shpirtin edhe trupin.

Lastrigonëve, Ciklopëve
e të rrëmujshmit Poseidon- mos u vër rëndësi,
sa kohĂ« qĂ« ti s’u bĂ«n strehĂ« nĂ« shpirt,
sa kohĂ« dhe shpirti s ‘t’i sjell para sysh.

Shpreso që udhëtimi yt të jetë i gjatë.
Të kesh atje shumë mëngjese vere
plot kënaqësi të shijosh,
të hysh nëpër gjire që s`i ke parë kurrë;
nĂ« portet fenikase pĂ«r t’u ndalur
gjëra të çmuara për të blerë,
perla e korale, qelibar e dru abanozi,
parfume epshore të çdo lloji,
sa më shumë parfume që të mundesh.
TĂ« vizitosh qytete egjiptiane
të ushtrohesh e marrësh mësime prej shkollarëve.

Mbaje Itakën gjithnjë në mendjen tënde.
Mbërritja atje është ajo që dëshiron.
Mos u ngut t’i bĂ«sh shumĂ« shpejt udhĂ«timet.
E mira është në fund, pas shumë vitesh,
kur të jesh plakur të gjendesh prapë në ishull,
me plot kamje që vure në udhën tënde,
se Itaka s’tĂ« bĂ«n dot tĂ« pasur.

Itaka të dha një udhëtim të mahnitshëm.
Po të mos ishte ajo, nuk do të shkoje kurrkund.
Ajo nuk ka më çfarë të japë tani.
NĂ« e gjen tĂ« varfĂ«r, s’tĂ« bĂ«ri tĂ« pa mençur.
Nga mënyra si ke ardhur, plot përvoja jete,
do të kesh kuptuar çdo të thotë Itakë.

1911

Shqipëroi: Kolec P. Traboini
nga libri “World Poetica” 2019