16 January 2021

🟢 Shpirti që pikonte vesë - nga K. P. Traboini

Sado që ja turbulluan jetën poetit Luigj Çekaj, gjithmonë mbeti i pastër e i kulluar, ndaj aq fort i shkon për shtat shprehja e Friedrich Nietzsches: "Vesa bie mbi bar tamam atëherë kur nata është më e heshtur."

SHPIRTI QĂ‹ PIKONTE VESĂ‹…

nga KOLEC TRABOINI

 

Jeta e Luigj Çekajt nĂ« ShqipĂ«ri ka qenĂ« njĂ« ofshamĂ« e thellĂ« nĂ« kupĂ« tĂ« qiellit. E pĂ«rfytyroj gjithmonĂ« si njĂ« njeri qĂ« rrezikohej tĂ« mbytej e tĂ« pĂ«rpihej nga dallgĂ«t mizore tĂ« detit. Viktor Hygoi ka njĂ« pĂ«rshkrim tronditĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« skenĂ«, rendi a sistemi - ai farĂ« dreqi, qĂ« thuhej me demagogji se ishte pĂ«r ta shpĂ«tuar njeriun- i zgjaste njĂ« shkop, e ky shkop, ku varej nĂ« fije tĂ« perit shpresa e jetĂ«s, vetĂ«m se e zhyste mĂ« thellĂ«, pa e lĂ«nĂ« as tĂ« shpĂ«tonte, as tĂ« vdiste. E thĂ«nĂ« ndryshe- njĂ« jetĂ« plot tension e mundime, njĂ« torturĂ« qĂ« edhe karakterin mĂ« tĂ« fortĂ« njerĂ«zor do ta thyente. Ase edhe sikur tĂ« mos e thyente, e tromakste aq thellĂ« nĂ« shpirt sa, tmerri i pĂ«rjetuar do tĂ« linte nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pashmangshme gjurmĂ« nĂ« psikiken e njeriut pĂ«r gjithĂ« jetĂ«n. Ne themi shpesh se, ani pse tepĂ«r vonĂ«, kemi shpĂ«tuar nga njĂ« diktaturĂ«, mirĂ«po harrojmĂ« se kemi kaluar nĂ« shtratin e Prokustit, disa fizikisht e disa moralisht e tĂ« shumtit nĂ« tĂ« dyja kĂ«to mizori tĂ« njĂ« shoqĂ«rie totalitare. DolĂ«m tĂ« gjymtĂ«, dikush nga trupi e dikush nga shpirti e tmerri i asaj Ă«ndrre hekakeqe, qĂ« kurrĂ« nuk mund tĂ« na ikĂ«, madje sado larg e sado kohĂ« tĂ« kalojĂ«, do tĂ« mbetemi gjithsesi peng i njĂ« jete tĂ« cunguar, apo mĂ« keq, tĂ« pĂ«rçudnuar, nĂ«pĂ«r tĂ« cilĂ«n kaloi populli qĂ« i pĂ«rkasim, jo pak, por gjysmĂ« shekulli shtypje e dhune. Luigj Çekaj ishte njĂ« fĂ«mijĂ« me shpirt tĂ« brishtĂ«, pĂ«rkundĂ«r kĂ«saj dhe njĂ« karakter i fortĂ«, si trashĂ«gim i cilĂ«sive tĂ« banorĂ«ve tĂ« malĂ«sisĂ« sĂ« veriut. Ky karakter do tĂ« vezullonte kur ende ferishte do tĂ« ndodhej nĂ« oborrin e DegĂ«s sĂ« Brendshme nĂ« ShkodĂ«r, nĂ« mes tĂ« shumĂ« familjeve qĂ« do t’i internonin nĂ« TepelenĂ« pĂ«r shkaqe biografike. I ndodhur pĂ«rpara gjeneralit komunist, i cili i stigmatizonte tĂ« arratisurit, duke thĂ«nĂ« se si i braktisin “armiqtĂ« e popullit" kĂ«to fĂ«mijĂ« si trĂ«ndafila, vogĂ«lushi malĂ«sor nuk ka duruar mĂ« dhe nĂ« praninĂ« e dhjetĂ«ra e dhjetĂ«ra njerĂ«zve, ka rrĂ«mbyer njĂ« gur tĂ« vogĂ«l dhe ka qĂ«lluar nĂ« drejtim tĂ« gjeneralit. Gjenerali ka qeshur, por Luigji i vogĂ«l as ka qeshur, as ka qarĂ«. Ai pati guximin pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« ata çfarĂ« nĂ« atĂ« çast i tha zemra dhe tĂ« tjerat nuk kishin mĂ« rĂ«ndĂ«si. Kjo do tĂ« thotĂ« se ai ishte poet qĂ« i vogĂ«l, ashtu siç do tĂ« parathoshte mundimet e tij tĂ« ardhshme nĂ«n diktaturĂ«. MĂ« pas, kurrkush nuk do t’ia kujtonte atĂ« gur, sepse ai detaj ishte harruar, aq mĂ« tepĂ«r se gjenerali Hilmi Seiti mĂ« pas ka vdekur ( thonĂ« se e kanĂ« helmuar nĂ« zyrĂ«n e sekretarit tĂ« parĂ« tĂ« Komitetit tĂ« PartisĂ« me kafe), por Ă«shtĂ« vetĂ« Luigji qĂ« risjell nĂ« travajat e jetĂ«s sĂ« tij, emocionalisht, pĂ«rshkruar aq bukur nĂ« librin : ”UnĂ« vij nga Shkodra", i cili me shumĂ« se sprovĂ«s letrare, siç e ka cilĂ«suar autori, Ă«shtĂ« njĂ« dĂ«shmi autentike pĂ«r fatet njerĂ«zore, pĂ«r tmerrin e diktaturĂ«s, dhunimin e tĂ« drejtave, por gjithashtu dalin nĂ« pah edhe mirĂ«sitĂ« e njerĂ«zve shpirtmĂ«dhenj çfarĂ« sintetizohet nĂ« rrĂ«fimet pĂ«r mjekun SandĂ«r Ashta apo edhe pĂ«r njĂ« ushtarak si Sejdi Miloti, mĂ« vonĂ« i vetĂ«vrarĂ«, qĂ« i shpĂ«toi jetĂ«n Kol ÇekĂ«s, babĂ«s sĂ« Luigjit, i cili nĂ«n kĂ«rcĂ«nimin e ekzekutimit, u largua nga ShqipĂ«ria, duke lĂ«nĂ« gruan me fĂ«mijĂ« tĂ« vegjĂ«l. Luigji, duke qenĂ« i biri i njĂ« tĂ« arratisuri, nuk mund tĂ« shkonte shumĂ« kohĂ« e shumĂ« larg pa u ndeshur me barrierĂ«n “biri i tradhtarit". I mbrojtur sido kudo nga dajat, tĂ« cilĂ«t kishin reputacion, ai arrin tĂ« gjejĂ« njĂ« shteg pĂ«r tĂ« vazhduar studimet pĂ«r inxhinieri, pa shkĂ«putje nga puna. Por vjen njĂ« ditĂ« qĂ« farkĂ«tuesit e luftĂ«s sĂ« klasave e mbĂ«rthejnĂ«, e pĂ«rjashtojnĂ« nga e drejta pĂ«r tĂ« vazhduar studimet e, çfarĂ« ishte mĂ« e keqja, edhe nga puna, deri nĂ« absurditetin, tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. Luigj Çekaj gjithĂ« jetĂ«n kishte Ă«ndĂ«rr tĂ« merrej me letĂ«rsi. Bota e letrave ku pĂ«rhumbej orĂ« e ditĂ« tĂ« tĂ«ra, ishte ai mjedis e ajo hapĂ«sirĂ« lirie, ku kurrkush nuk tĂ« pĂ«rbuzte, kurrkush nuk tĂ« zbonte si njĂ« qen prej shtĂ«pisĂ« tĂ«nde e ku e ndjeje veten krejt ndryshe. Ja çfarĂ« do tĂ« shkruante pĂ«r dramĂ«n e tij qĂ« nuk ish vetĂ«m e tij: NĂ« prill vjen urdhri, pĂ«rjashtim nga Universiteti! NĂ« maj vjen urdhri tjetĂ«r: TĂ« pushohet nga puna! Dhe nĂ« qershor i treti: tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. KĂ«shtu qĂ« dekanati, shefi kuadrit, policia, Shpirtrat tanĂ« si dreqĂ«r i pĂ«rzinin nga ShqipĂ«ria"... Luftoi sa mundi pĂ«r ta mbrojtur jetĂ«n e vet, atĂ« jetĂ« nĂ« kushte modeste qĂ« ja kafshonin aq ligsht, aq pa mĂ«shirĂ«, luftoi pĂ«r drejtĂ«n pĂ«r tĂ« jetuar i qetĂ«, pĂ«r tĂ« pasur njĂ« punĂ«, njĂ« shkollĂ«, njĂ« shtĂ«pi pĂ«r vete e familjen e vet, por hienat e diktaturĂ«s nuk i ndaheshin. E nĂ« njĂ« çast tĂ« errĂ«t, kur ju duk se nĂ« ketĂ« botĂ« kishte ardhur fatalisht, sepse pĂ«rbuzej e dĂ«bohej e tregohej me gishtin e tmerrshĂ«m tĂ« luftĂ«s sĂ« klasave, duke mos parĂ« kurrkund dritĂ«, e kurrkund fije shprese, tenton tĂ« ikĂ« nga bota e tĂ« gjallĂ«ve. Po ja qĂ« nuk tĂ« lenĂ« tĂ« ikĂ«sh ata qĂ« tĂ« duan. Ju gjendĂ«n afĂ«r e nĂ« krah shokĂ«t e miqtĂ«, iu gjend njĂ« mjek si SandĂ«r Ashta, qĂ« jo vetĂ«m e mjekoi por iu bĂ« si vĂ«lla e shkuar vĂ«llait. PĂ«r SandĂ«r AshtĂ«n, qĂ« tashmĂ« nuk ndodhet ndĂ«r tĂ« gjallĂ«, pikĂ«llon me vargje nostalgjie Luigj Çekaj, sepse mjeku jo vetĂ«m e kishte shpĂ«tuar, por edhe e kish mĂ«suar ta dojĂ« e tĂ« luftojĂ« pĂ«r jetĂ«n. ShkatĂ«rrimi i sistemit barbar komunist e çliroi prej makthesh, e, siç do tĂ« bĂ«nte çdo kush nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, pĂ«r tĂ« takuar prindin qe i mungoi tĂ«rĂ« jetĂ«n, Luigj Çekaj kalon shtete pas shtetesh dhe u shfaq nĂ« Nju Jork nĂ« shkurt 1993. Trokiti nĂ« derĂ«n e shtĂ«pisĂ« dhe nĂ« ballĂ« tĂ« saj pa njĂ« burrĂ« tĂ« plakur, tĂ« cilin e pĂ«rqafoi pĂ«rmallshĂ«m e aq tronditshĂ«m sa edhe fjalĂ«t nuk kishin kuptim. Kol Çekaj ishte martuar nĂ« AmerikĂ«. Kishte edhe fĂ«mijĂ«. VĂ«llain e vet nga baba qĂ« ishte rritur e bĂ«rĂ« burrĂ«, s’e kishte parĂ« kurrĂ« nĂ« jetĂ«n e tij Luigj Çekaj. Erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ai fitoi tĂ« drejtĂ«n tĂ« jetojĂ« nĂ« tokĂ«n e lirĂ«, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« solli familjen nga ShqipĂ«ria, erdhi njĂ« ditĂ« tĂ« gĂ«zojĂ« nĂ« strehĂ«n e vet e me fĂ«mijĂ«t e vet si zogj; erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« e ndjeu kĂ«naqĂ«sinĂ« qĂ« tĂ« jep puna nĂ« njĂ« revistĂ« si “Jeta katolike", erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ndjeu dhembje pĂ«r nĂ«nĂ«n qĂ« vdiq larg nĂ« ShkodĂ«r, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« t’i gĂ«zohet pasionit tĂ« jetĂ«s sĂ« tij pĂ«r letĂ«rsinĂ« duke venĂ« nĂ« dorĂ«n e miqve e shokĂ«ve librin e tij poetik “Vjeshta nĂ« aeroporte", ku kish derdhur tĂ«rĂ« ndjenjat e shpirtit tĂ« vet, tĂ«rĂ« dhimbjen e dashurinĂ«. MĂ« pas do tĂ« botonte edhe kujtimet e pĂ«rshkrimet e jetĂ«s sĂ« vet nĂ« librin “UnĂ« vij nga Shkodra”. Erdhi edhe njĂ« ditĂ« tjetĂ«r, ashtu si vjen pas ditĂ«s nata, pas reve shiu, pas vjeshtĂ«s dimri....dhe njĂ« aksident nĂ« punĂ«, goditje nĂ« kokĂ« tek punonte mekanik, do tĂ« ishte gati fatale pĂ«r tĂ«… FalĂ« zotit e falĂ« njĂ« mjeku shqiptar aq tĂ« pĂ«rkushtuar si Agim Leka, Luigj Çekaj do tĂ« vinte sĂ«rish nĂ« gĂ«zimin e jetĂ«s. Veç, ato re tĂ« errĂ«ta qĂ« gjithĂ« jetĂ«n ia kishin kĂ«rcĂ«nuar qiellin, nuk mund tĂ« ishin pa njĂ« gjurmĂ«, herĂ« - herĂ« edhe dyndeshin pĂ«rmes subkoshiencĂ«s sĂ« tij. Ato dilema, ato lodhje, ajo psikikĂ« e vrarĂ«, ato Ă«ndrra tĂ« shtypura, ajo jetĂ« e nĂ«pĂ«rkĂ«mbur nuk mund tĂ« shuheshin krejtĂ«sisht. Ashtu sikur ndĂ«rrohen stinĂ«t qĂ« diç lenĂ« pas, ashtu sikurse vjen pranvera e diku, nĂ« gji tĂ« shkĂ«mbinjve gjen ende borĂ«. Madje nĂ«pĂ«r alpe gjen borĂ« edhe nĂ« mes tĂ« verĂ«s. Edhe me jetĂ«n njerĂ«zore kĂ«shtu Ă«shtĂ«. Ne mund qĂ« t’i kemi harruar shumĂ« tmerre qĂ« kemi kaluar, por ato brenda nesh vegjetojnĂ« si drurĂ«t nĂ« dimĂ«r, e vjen njĂ« ditĂ«, qĂ« miku ynĂ« i pĂ«rbashkĂ«t Astrit Tota nĂ« telefon tĂ« mĂ« thotĂ«, Luigj Çekaj ka qenĂ« fort i sĂ«murĂ«. E kur hyj nĂ« lidhje me Luigjin tĂ« mĂ« thotĂ« se qenka e vĂ«shtirĂ« tĂ« shpĂ«tosh nga e keqja qĂ« koha vrasĂ«se e prokusteve komuniste na e ka ngjitur, por falĂ« mjekut Graig Kordick dhe kĂ«saj Amerike e hodha tĂ« keqen. Pra kishin ikur retĂ« e vranĂ«ta nĂ«pĂ«r horizonte tĂ« tjera, e nĂ« ato ditĂ« me vranĂ«sina tĂ« turbullta Luigji kishte shkruar shumĂ« poezi, njĂ« prej tĂ« cilave nĂ« telefon ma kĂ«ndoi. Them kĂ«ndoi sepse vargjet i ka si kĂ«ngĂ« shpirti, i ka edhe si dramĂ« edhe si lirika dashurie, i ka edhe si bashkĂ«bisedim me miqtĂ«, por edhe si elegji dhembje pĂ«r ata qĂ« nuk janĂ« mĂ«. Duke e mbyllur kĂ«tĂ« esè, nĂ« kĂ«to çaste kur ai Ă«shtĂ« kthyer serish nĂ«n pushtetin e peizazheve tĂ« vranĂ«ta pĂ«rtej xhamave tĂ« Pressbyterian Hospital, ku nuk ndalon tĂ« shkruaj vargje, rri e mendoj pĂ«r mikun tim poet e them, sado qĂ« ia turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«herĂ« kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur."
Gjithë jetën i duroi në heshtje dhembjet poeti Luigj Çekaj, ndaj dhe shpirti i tij gjithherë pikoi vesë...

Boston, 13 shtator 2008

(Poeti Luigj Çekaj lindi në vitin 1951 dhe ndërroi jetë në New York më 5 janar 2021)


SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹…- LUIGJ ÇEKAJ Sado qĂ« ja turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches: "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«herĂ« kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹… nga KOLEC TRABOINI Jeta e Luigj Çekajt nĂ« ShqipĂ«ri ka qenĂ« njĂ« ofshamĂ« e thellĂ« nĂ« kupĂ« tĂ« qiellit. E pĂ«rfytyroj gjithmonĂ« si njĂ« njeri qĂ« rrezikohej tĂ« mbytej e tĂ« pĂ«rpihej nga dallgĂ«t mizore tĂ« detit. Viktor Hygoi ka njĂ« pĂ«rshkrim tronditĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« skenĂ«, rendi a sistemi - ai farĂ« dreqi, qĂ« thuhej me demagogji se ishte pĂ«r ta shpĂ«tuar njeriun- i zgjaste njĂ« shkop, e ky shkop, ku varej nĂ« fije tĂ« perit shpresa e jetĂ«s, vetĂ«m se e zhyste mĂ« thellĂ«, pa e lĂ«nĂ« as tĂ« shpĂ«tonte, as tĂ« vdiste. E thĂ«nĂ« ndryshe- njĂ« jetĂ« plot tension e mundime, njĂ« torturĂ« qĂ« edhe karakterin mĂ« tĂ« fortĂ« njerĂ«zor do ta thyente. Ase edhe sikur tĂ« mos e thyente, e tromakste aq thellĂ« nĂ« shpirt sa, tmerri i pĂ«rjetuar do tĂ« linte nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pashmangshme gjurmĂ« nĂ« psiqikĂ«n e njeriut pĂ«r gjithĂ« jetĂ«n. Ne themi shpesh se, ani pse tepĂ«r vonĂ«, kemi shpĂ«tuar nga njĂ« diktaturĂ«, mirĂ«po harrojmĂ« se kemi kaluar nĂ« shtratin e Prokustit, disa fizikisht e disa moralisht e tĂ« shumtit nĂ« tĂ« dyja kĂ«to mizori tĂ« njĂ« shoqĂ«rie totalitare. DolĂ«m tĂ« gjymtĂ«, dikush nga trupi e dikush nga shpirti e tmerri i asaj Ă«ndrre hjekakeqe, qĂ« kurrĂ« nuk mund tĂ« na ikĂ«, madje sado larg e sado kohĂ« tĂ« kalojĂ«, do tĂ« mbetemi gjithĂ«sesi peng i njĂ« jete tĂ« cunguar, apo mĂ« keq, tĂ« pĂ«rçudnuar, nĂ«pĂ« r tĂ« cilĂ«n kaloi populli qĂ« i pĂ«rkasim, jo pak, por gjysĂ«m shekulli shtypje e dhune. Luigj Çekaj ishte njĂ« fĂ«mijĂ« me shpirt tĂ« brishtĂ«, pĂ«rkundĂ«r kĂ«saj dhe njĂ« karakter i fortĂ«, si trashĂ«gim i cilĂ«sive tĂ« banorĂ«ve tĂ« malĂ«sisĂ« sĂ« veriut. Ky karakter do tĂ« vezullonte kur ende ferishte do tĂ« ndodhej nĂ« oborrin e DegĂ«s sĂ« Brendshme nĂ« ShkodĂ«r, nĂ« mes tĂ« shumĂ« familjeve qĂ« do t’i internonin nĂ« TepelenĂ« pĂ«r shkaqe biografike. I ndodhur pĂ«rpara gjeneralit komunist, i cili i stigmatizonte tĂ« arratisurit, duke thĂ«nĂ« se si i braktisin “armiqtĂ« e popullit" kĂ«to fĂ«mijĂ« si trĂ«ndafila, vogĂ«lushi malĂ«sor nuk ka duruar mĂ« dhe nĂ« praninĂ« e dhjetra e dhjetra njerĂ«zeve, ka rrĂ«mbyer njĂ« gur tĂ« vogĂ«l dhe ka qĂ«lluar nĂ« drejtim tĂ« gjeneralit. Gjenerali ka qeshur, por Luigji i vogĂ«l as ka qeshur, as ka qarĂ«. Ai pati guximin pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« ata çfarĂ« nĂ« atĂ« çast i tha zemra dhe tĂ« tjerat nuk kishin mĂ« rĂ«ndĂ«si. Kjo do tĂ« thotĂ« se ai ishte poet qĂ« i vogĂ«l, ashtu siç do tĂ« parathoshte mundimet e tij tĂ« ardhshme nĂ«n diktaturĂ«. MĂ« pas, kurrkush nuk do t’ia kujtonte atĂ« gur, sepse ai detaj ishte harruar, aq mĂ« tepĂ«r se gjenerali Hilmi Seiti mĂ« pas ka vdekur ( thonĂ« se e kanĂ« helmuar nĂ« zyrĂ«n e sekretarit tĂ« parĂ« tĂ« Komitetit tĂ« PartisĂ« me kafe), por Ă«shtĂ« vetĂ« Luigji qĂ« risjell nĂ« travajat e jetĂ«s sĂ« tij, emocionalisht, pĂ«rshkruar aq bukur nĂ« librin : ”UnĂ« vij nga Shkodra", i cili me shumĂ« se sprovĂ«z letrare, siç e ka cilĂ«suar autori, Ă«shtĂ« njĂ« dĂ«shmi autentike pĂ«r fatet njerĂ«zore, pĂ«r tmerrin e diktaturĂ«s, dhunimin e tĂ« drejtave, por gjithashtu dalin nĂ« pah edhe mirĂ«sitĂ« e njerĂ«zeve shpirtmĂ«dhej çfarĂ« sintetizohet nĂ« rrĂ«fimet pĂ«r mjekun SandĂ«r Ashta apo edhe pĂ«r njĂ« ushtarak si Sejdi Miloti, mĂ« vonĂ« i vetĂ«vrarĂ«, qĂ« i shpĂ«toi jetĂ«n Kol ÇekĂ«s, babĂ«s sĂ« Luigjit, i cili nĂ«n kĂ«rcĂ«nimin e ekzekutimit, u largua nga ShqipĂ«ria, duke lĂ«nĂ« gruan me fĂ«mijĂ« tĂ« vegjĂ«l. Luigji, duke qenĂ« i biri i njĂ« tĂ« arratisuri, nuk mund tĂ« shkonte shumĂ« kohĂ« e shumĂ« larg pa u ndeshur me barrierĂ«n “biri i tradhĂ«tarit". I mbrojtur sido kudo nga dajat, tĂ« cilĂ«t kishin reputacion, ai arrin tĂ« gjejĂ« njĂ« shteg pĂ«r tĂ« vazhduar studimet pĂ«r inxhinieri, pa shkĂ«putje nga puna. Por vjen njĂ« ditĂ« qĂ« farkĂ«tuesit e luftĂ«s sĂ« klasave e mbĂ«rthejnĂ«, e pĂ«rjashtojnĂ« nga e drejta pĂ«r tĂ« vazhduar studimet e, çfarĂ« ishte mĂ« e keqja, edhe nga puna, deri nĂ« absurditetin, tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. Luigj Çekaj gjithĂ« jetĂ«n kishte Ă«ndĂ«rr tĂ« merrej me letĂ«rsi. Bota e letrave ku pĂ«rhumbej orĂ« e ditĂ« tĂ« tĂ«ra, ishte ai mjedis e ajo hapĂ«sirĂ« lirie, ku kurrkush nuk tĂ« pĂ«rbuzte, kurrkush nuk tĂ« zbonte si njĂ« qen prej shtĂ«pisĂ« tĂ«nde e ku e ndjeje vehten krejt ndryshe. Ja çfarĂ« do tĂ« shkruante pĂ«r dramĂ«n e tij qĂ« nuk ish vetĂ«m e tij: NĂ« prill vjen urdhĂ«ri, pĂ«rjashtim nga Universiteti! NĂ« maj vjen urdhĂ«ri tjetĂ«r: TĂ« pushohet nga puna! Dhe nĂ« qershor i treti: tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. KĂ«shtu qĂ« dekanati, shefi kuadrit, policia, Shpirtrat tanĂ« si dreqĂ«r i pĂ«rzinin nga ShqipĂ«ria"... Luftoi sa mundi pĂ«r ta mbrojtur jetĂ«n e vet, atĂ« jetĂ« nĂ« kushte modeste qĂ« ja kafshonin aq ligsht, aq pa mĂ«shirĂ«, luftoi pĂ«r drejtĂ«n pĂ«r tĂ« jetuar i qetĂ«, pĂ«r tĂ« patur njĂ« punĂ«, njĂ« shkollĂ«, njĂ« shtĂ«pi pĂ«r vehte e familjen e vet, por hienat e diktaturĂ«s nuk i ndaheshin. E nĂ« njĂ« çast tĂ« errĂ«t, kur ju duk se nĂ« ketĂ« botĂ« kishte ardhur fatalisht, sepse pĂ«rbuzej e dĂ«bohej e tregohej me gishtin e tmerrshĂ«m tĂ« luftĂ«s sĂ« klasave, duke mos parĂ« kurrkund dritĂ«, e kurrkund fije shprese, tenton tĂ« ikĂ« nga bota e tĂ« gjallĂ«ve. Po ja qĂ« nuk tĂ« lenĂ« tĂ« ikĂ«sh ata qĂ« tĂ« duan. Ju gjendĂ«n afĂ«r e nĂ« krah shokĂ«t e miqtĂ«, iu gjend njĂ« mjek si SandĂ«r Ashta, qĂ« jo vetĂ«m e mjekoi por iu bĂ« si vĂ«lla e shkuar vĂ«llait. PĂ«r SandĂ«r AshtĂ«n, qĂ« tashmĂ« nuk ndodhet ndĂ«r tĂ« gjallĂ«, pikĂ«llon me vargje nostalgjie Luigj Çekaj, sepse mjeku jo vetĂ«m e kishte shpĂ«tuar, por edhe e kish mĂ«suar ta dojĂ« e tĂ« luftojĂ« pĂ«r jetĂ«n. Shkatrrimi i sistemit barbar komunist e çliroi prej makthesh, e, siç do tĂ« bĂ«nte çdo kush nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, pĂ«r tĂ« takuar prindin qe i mungoi tĂ«rĂ« jetĂ«n, Luigj Çekaj kalon shtete pas shtetesh dhe u shfaq nĂ« Nju Jork nĂ« shkurt 1993. Trokiti nĂ« derĂ«n e shtĂ«pisĂ« dhe nĂ« ballĂ« tĂ« saj pa njĂ« burrĂ« tĂ« plakur, tĂ« cilin e pĂ«rqafoi pĂ«rmallshĂ«m e aq tronditshĂ«m sa edhe fjalĂ«t nuk kishin kuptim. Kol Çekaj ishte martuar nĂ« AmerikĂ«. Kishte edhe fĂ«mijĂ«. VĂ«llain e vet nga baba qĂ« ishte rritur e bĂ«rĂ« burrĂ«, s’e kishte parĂ« kurrĂ« nĂ« jetĂ«n e tij Luigj Çekaj. Erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ai fitoi tĂ« drejtĂ«n tĂ« jetojĂ« nĂ« tokĂ«n e lirĂ«, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« solli familjen nga ShqipĂ«ria, erdhi njĂ« ditĂ« tĂ« gĂ«zojĂ« nĂ« strehĂ«zĂ«n e vet e me femijĂ«t e vet si zogj; erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« e ndjeu sadisfaksionin qĂ« tĂ« jep puna nĂ« njĂ« revistĂ« si “Jeta katolike", erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ndjeu dhembje pĂ«r nĂ«nĂ«n qĂ« vdiq larg nĂ« ShkodĂ«r, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« t’i gĂ«zohet pasionit tĂ« jetĂ«s sĂ« tij pĂ«r letĂ«rsinĂ« duke venĂ« nĂ« dorĂ«n e miqve e shokĂ«ve librin e tij poetik “Vjeshta nĂ« aeroporte", ku kish derdhur tĂ«rĂ« ndjenjat e shpirtit tĂ« vet, tĂ«rĂ« dhimbjen e dashurinĂ«. MĂ« pas do tĂ« botonte edhe kujtimet e pĂ«rshkrimet e jetĂ«s sĂ« vet nĂ« librin”UnĂ« vij nga Shkodra". Erdhi edhe njĂ« ditĂ« tjetĂ«r, ashtu si vjen pas ditĂ«s nata, pas reve shiu, pas vjeshtĂ«s dimri....dhe njĂ« aksident nĂ« punĂ«, goditje nĂ« kokĂ« tek punonte mekanik, do tĂ« ishte gati fatale pĂ«r tĂ«… FalĂ« zotit e falĂ« njĂ« mjeku shqiptar aq tĂ« pĂ«rkushtuar si Agim Leka, Luigj Çekaj do tĂ« vinte sĂ«rish nĂ« gĂ«zimin e jetĂ«s. Veç, ato re tĂ« errta qĂ« gjithĂ« jetĂ«n ia kishin kĂ«rcĂ«nuar qiellin, nuk mund tĂ« ishin pa njĂ« gjurmĂ«, herĂ« - herĂ« edhe dyndeshin pĂ«rmes subkoshiencĂ«s sĂ« tij. Ato dilema, ato lodhje, ajo psiqikĂ« e vrarĂ«, ato Ă«ndrra tĂ« shtypura, ajo jetĂ« e nĂ«pĂ«rkĂ«mbur nuk mund tĂ« shuheshin krejtĂ«sisht. Ashtu sikur ndĂ«rrohen stinĂ«t qĂ« diç lenĂ« pas, ashtu sikurse vjen pranvera e diku, nĂ« gji tĂ« shkĂ«mbenjve gjen ende borĂ«. Madje nĂ«pĂ«r alpe gjen borĂ« edhe nĂ« mes tĂ« verĂ«s. Edhe me jetĂ«n njerĂ«zore kĂ«shtu Ă«shtĂ«. Ne mund qĂ« t’i kemi harruar shumĂ« tmerre qĂ« kemi kaluar, por ato brenda nesh vegjetojnĂ« si drurĂ«t nĂ« dimĂ«r, e vjen njĂ« ditĂ«, qĂ« miku ynĂ« i pĂ«rbashkĂ«t Astrit Tota nĂ« telefon tĂ« mĂ« thotĂ«, Luigj Çekaj ka qenĂ« fort i sĂ«murĂ«. E kur hyj nĂ« lidhje me Luigjin tĂ« mĂ« thotĂ« se qenka e vĂ«shtirĂ« tĂ« shpĂ«tosh nga e keqja qĂ« koha vrasĂ«se e prokusteve komuniste na e ka ngjitur, por falĂ« mjekut Graig Kordick dhe kĂ«saj Amerike e hodha tĂ« keqen. Pra kishin ikur retĂ« e vranta nĂ«pĂ«r horizonte tĂ« tjera, e nĂ« ato ditĂ« me vranĂ«sina tĂ« turbullta Luigji kishte shkruar shumĂ« poezi, njĂ« prej tĂ« cilave nĂ« telefon ma kĂ«ndoi. Them kĂ«ndoi sepse vargjet i ka si kĂ«ngĂ« shpirti, i ka edhe si dramĂ« edhe si lirika dashurie, i ka edhe si bashkĂ«bisedim me miqtĂ«, por edhe si elegji dhembje pĂ«r ata qĂ« nuk janĂ« mĂ«. Duke e mbyllur kĂ«tĂ« esè, nĂ« kĂ«to çaste kur ai Ă«shtĂ« kthyer serish nĂ«n pushtetin e peisazheve tĂ« vranta pĂ«rtej xhamave tĂ« Pressbyterian Hospital, ku nuk ndalon tĂ« shkruaj vargje, rri e mendoj pĂ«r mikun tim poet e them, sado qĂ« ia turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«here kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." GjithĂ« jetĂ«n i duroi nĂ« heshtje dhembjet poeti Luigj Çekaj, ndaj dhe shpirti i tij gjithĂ«herĂ« pikoi vesĂ«... Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto

Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto
Sado qĂ« ja turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches: "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«herĂ« kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹… nga KOLEC TRABOINI Jeta e Luigj Çekajt nĂ« ShqipĂ«ri ka qenĂ« njĂ« ofshamĂ« e thellĂ« nĂ« kupĂ« tĂ« qiellit. E pĂ«rfytyroj gjithmonĂ« si njĂ« njeri qĂ« rrezikohej tĂ« mbytej e tĂ« pĂ«rpihej nga dallgĂ«t mizore tĂ« detit. Viktor Hygoi ka njĂ« pĂ«rshkrim tronditĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« skenĂ«, rendi a sistemi - ai farĂ« dreqi, qĂ« thuhej me demagogji se ishte pĂ«r ta shpĂ«tuar njeriun- i zgjaste njĂ« shkop, e ky shkop, ku varej nĂ« fije tĂ« perit shpresa e jetĂ«s, vetĂ«m se e zhyste mĂ« thellĂ«, pa e lĂ«nĂ« as tĂ« shpĂ«tonte, as tĂ« vdiste. E thĂ«nĂ« ndryshe- njĂ« jetĂ« plot tension e mundime, njĂ« torturĂ« qĂ« edhe karakterin mĂ« tĂ« fortĂ« njerĂ«zor do ta thyente. Ase edhe sikur tĂ« mos e thyente, e tromakste aq thellĂ« nĂ« shpirt sa, tmerri i pĂ«rjetuar do tĂ« linte nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pashmangshme gjurmĂ« nĂ« psiqikĂ«n e njeriut pĂ«r gjithĂ« jetĂ«n. Ne themi shpesh se, ani pse tepĂ«r vonĂ«, kemi shpĂ«tuar nga njĂ« diktaturĂ«, mirĂ«po harrojmĂ« se kemi kaluar nĂ« shtratin e Prokustit, disa fizikisht e disa moralisht e tĂ« shumtit nĂ« tĂ« dyja kĂ«to mizori tĂ« njĂ« shoqĂ«rie totalitare. DolĂ«m tĂ« gjymtĂ«, dikush nga trupi e dikush nga shpirti e tmerri i asaj Ă«ndrre hjekakeqe, qĂ« kurrĂ« nuk mund tĂ« na ikĂ«, madje sado larg e sado kohĂ« tĂ« kalojĂ«, do tĂ« mbetemi gjithĂ«sesi peng i njĂ« jete tĂ« cunguar, apo mĂ« keq, tĂ« pĂ«rçudnuar, nĂ«pĂ« r tĂ« cilĂ«n kaloi populli qĂ« i pĂ«rkasim, jo pak, por gjysĂ«m shekulli shtypje e dhune. Luigj Çekaj ishte njĂ« fĂ«mijĂ« me shpirt tĂ« brishtĂ«, pĂ«rkundĂ«r kĂ«saj dhe njĂ« karakter i fortĂ«, si trashĂ«gim i cilĂ«sive tĂ« banorĂ«ve tĂ« malĂ«sisĂ« sĂ« veriut. Ky karakter do tĂ« vezullonte kur ende ferishte do tĂ« ndodhej nĂ« oborrin e DegĂ«s sĂ« Brendshme nĂ« ShkodĂ«r, nĂ« mes tĂ« shumĂ« familjeve qĂ« do t’i internonin nĂ« TepelenĂ« pĂ«r shkaqe biografike. I ndodhur pĂ«rpara gjeneralit komunist, i cili i stigmatizonte tĂ« arratisurit, duke thĂ«nĂ« se si i braktisin “armiqtĂ« e popullit" kĂ«to fĂ«mijĂ« si trĂ«ndafila, vogĂ«lushi malĂ«sor nuk ka duruar mĂ« dhe nĂ« praninĂ« e dhjetra e dhjetra njerĂ«zeve, ka rrĂ«mbyer njĂ« gur tĂ« vogĂ«l dhe ka qĂ«lluar nĂ« drejtim tĂ« gjeneralit. Gjenerali ka qeshur, por Luigji i vogĂ«l as ka qeshur, as ka qarĂ«. Ai pati guximin pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« ata çfarĂ« nĂ« atĂ« çast i tha zemra dhe tĂ« tjerat nuk kishin mĂ« rĂ«ndĂ«si. Kjo do tĂ« thotĂ« se ai ishte poet qĂ« i vogĂ«l, ashtu siç do tĂ« parathoshte mundimet e tij tĂ« ardhshme nĂ«n diktaturĂ«. MĂ« pas, kurrkush nuk do t’ia kujtonte atĂ« gur, sepse ai detaj ishte harruar, aq mĂ« tepĂ«r se gjenerali Hilmi Seiti mĂ« pas ka vdekur ( thonĂ« se e kanĂ« helmuar nĂ« zyrĂ«n e sekretarit tĂ« parĂ« tĂ« Komitetit tĂ« PartisĂ« me kafe), por Ă«shtĂ« vetĂ« Luigji qĂ« risjell nĂ« travajat e jetĂ«s sĂ« tij, emocionalisht, pĂ«rshkruar aq bukur nĂ« librin : ”UnĂ« vij nga Shkodra", i cili me shumĂ« se sprovĂ«z letrare, siç e ka cilĂ«suar autori, Ă«shtĂ« njĂ« dĂ«shmi autentike pĂ«r fatet njerĂ«zore, pĂ«r tmerrin e diktaturĂ«s, dhunimin e tĂ« drejtave, por gjithashtu dalin nĂ« pah edhe mirĂ«sitĂ« e njerĂ«zeve shpirtmĂ«dhej çfarĂ« sintetizohet nĂ« rrĂ«fimet pĂ«r mjekun SandĂ«r Ashta apo edhe pĂ«r njĂ« ushtarak si Sejdi Miloti, mĂ« vonĂ« i vetĂ«vrarĂ«, qĂ« i shpĂ«toi jetĂ«n Kol ÇekĂ«s, babĂ«s sĂ« Luigjit, i cili nĂ«n kĂ«rcĂ«nimin e ekzekutimit, u largua nga ShqipĂ«ria, duke lĂ«nĂ« gruan me fĂ«mijĂ« tĂ« vegjĂ«l. Luigji, duke qenĂ« i biri i njĂ« tĂ« arratisuri, nuk mund tĂ« shkonte shumĂ« kohĂ« e shumĂ« larg pa u ndeshur me barrierĂ«n “biri i tradhĂ«tarit". I mbrojtur sido kudo nga dajat, tĂ« cilĂ«t kishin reputacion, ai arrin tĂ« gjejĂ« njĂ« shteg pĂ«r tĂ« vazhduar studimet pĂ«r inxhinieri, pa shkĂ«putje nga puna. Por vjen njĂ« ditĂ« qĂ« farkĂ«tuesit e luftĂ«s sĂ« klasave e mbĂ«rthejnĂ«, e pĂ«rjashtojnĂ« nga e drejta pĂ«r tĂ« vazhduar studimet e, çfarĂ« ishte mĂ« e keqja, edhe nga puna, deri nĂ« absurditetin, tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. Luigj Çekaj gjithĂ« jetĂ«n kishte Ă«ndĂ«rr tĂ« merrej me letĂ«rsi. Bota e letrave ku pĂ«rhumbej orĂ« e ditĂ« tĂ« tĂ«ra, ishte ai mjedis e ajo hapĂ«sirĂ« lirie, ku kurrkush nuk tĂ« pĂ«rbuzte, kurrkush nuk tĂ« zbonte si njĂ« qen prej shtĂ«pisĂ« tĂ«nde e ku e ndjeje vehten krejt ndryshe. Ja çfarĂ« do tĂ« shkruante pĂ«r dramĂ«n e tij qĂ« nuk ish vetĂ«m e tij: NĂ« prill vjen urdhĂ«ri, pĂ«rjashtim nga Universiteti! NĂ« maj vjen urdhĂ«ri tjetĂ«r: TĂ« pushohet nga puna! Dhe nĂ« qershor i treti: tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. KĂ«shtu qĂ« dekanati, shefi kuadrit, policia, Shpirtrat tanĂ« si dreqĂ«r i pĂ«rzinin nga ShqipĂ«ria"... Luftoi sa mundi pĂ«r ta mbrojtur jetĂ«n e vet, atĂ« jetĂ« nĂ« kushte modeste qĂ« ja kafshonin aq ligsht, aq pa mĂ«shirĂ«, luftoi pĂ«r drejtĂ«n pĂ«r tĂ« jetuar i qetĂ«, pĂ«r tĂ« patur njĂ« punĂ«, njĂ« shkollĂ«, njĂ« shtĂ«pi pĂ«r vehte e familjen e vet, por hienat e diktaturĂ«s nuk i ndaheshin. E nĂ« njĂ« çast tĂ« errĂ«t, kur ju duk se nĂ« ketĂ« botĂ« kishte ardhur fatalisht, sepse pĂ«rbuzej e dĂ«bohej e tregohej me gishtin e tmerrshĂ«m tĂ« luftĂ«s sĂ« klasave, duke mos parĂ« kurrkund dritĂ«, e kurrkund fije shprese, tenton tĂ« ikĂ« nga bota e tĂ« gjallĂ«ve. Po ja qĂ« nuk tĂ« lenĂ« tĂ« ikĂ«sh ata qĂ« tĂ« duan. Ju gjendĂ«n afĂ«r e nĂ« krah shokĂ«t e miqtĂ«, iu gjend njĂ« mjek si SandĂ«r Ashta, qĂ« jo vetĂ«m e mjekoi por iu bĂ« si vĂ«lla e shkuar vĂ«llait. PĂ«r SandĂ«r AshtĂ«n, qĂ« tashmĂ« nuk ndodhet ndĂ«r tĂ« gjallĂ«, pikĂ«llon me vargje nostalgjie Luigj Çekaj, sepse mjeku jo vetĂ«m e kishte shpĂ«tuar, por edhe e kish mĂ«suar ta dojĂ« e tĂ« luftojĂ« pĂ«r jetĂ«n. Shkatrrimi i sistemit barbar komunist e çliroi prej makthesh, e, siç do tĂ« bĂ«nte çdo kush nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, pĂ«r tĂ« takuar prindin qe i mungoi tĂ«rĂ« jetĂ«n, Luigj Çekaj kalon shtete pas shtetesh dhe u shfaq nĂ« Nju Jork nĂ« shkurt 1993. Trokiti nĂ« derĂ«n e shtĂ«pisĂ« dhe nĂ« ballĂ« tĂ« saj pa njĂ« burrĂ« tĂ« plakur, tĂ« cilin e pĂ«rqafoi pĂ«rmallshĂ«m e aq tronditshĂ«m sa edhe fjalĂ«t nuk kishin kuptim. Kol Çekaj ishte martuar nĂ« AmerikĂ«. Kishte edhe fĂ«mijĂ«. VĂ«llain e vet nga baba qĂ« ishte rritur e bĂ«rĂ« burrĂ«, s’e kishte parĂ« kurrĂ« nĂ« jetĂ«n e tij Luigj Çekaj. Erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ai fitoi tĂ« drejtĂ«n tĂ« jetojĂ« nĂ« tokĂ«n e lirĂ«, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« solli familjen nga ShqipĂ«ria, erdhi njĂ« ditĂ« tĂ« gĂ«zojĂ« nĂ« strehĂ«zĂ«n e vet e me femijĂ«t e vet si zogj; erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« e ndjeu sadisfaksionin qĂ« tĂ« jep puna nĂ« njĂ« revistĂ« si “Jeta katolike", erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ndjeu dhembje pĂ«r nĂ«nĂ«n qĂ« vdiq larg nĂ« ShkodĂ«r, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« t’i gĂ«zohet pasionit tĂ« jetĂ«s sĂ« tij pĂ«r letĂ«rsinĂ« duke venĂ« nĂ« dorĂ«n e miqve e shokĂ«ve librin e tij poetik “Vjeshta nĂ« aeroporte", ku kish derdhur tĂ«rĂ« ndjenjat e shpirtit tĂ« vet, tĂ«rĂ« dhimbjen e dashurinĂ«. MĂ« pas do tĂ« botonte edhe kujtimet e pĂ«rshkrimet e jetĂ«s sĂ« vet nĂ« librin”UnĂ« vij nga Shkodra". Erdhi edhe njĂ« ditĂ« tjetĂ«r, ashtu si vjen pas ditĂ«s nata, pas reve shiu, pas vjeshtĂ«s dimri....dhe njĂ« aksident nĂ« punĂ«, goditje nĂ« kokĂ« tek punonte mekanik, do tĂ« ishte gati fatale pĂ«r tĂ«… FalĂ« zotit e falĂ« njĂ« mjeku shqiptar aq tĂ« pĂ«rkushtuar si Agim Leka, Luigj Çekaj do tĂ« vinte sĂ«rish nĂ« gĂ«zimin e jetĂ«s. Veç, ato re tĂ« errta qĂ« gjithĂ« jetĂ«n ia kishin kĂ«rcĂ«nuar qiellin, nuk mund tĂ« ishin pa njĂ« gjurmĂ«, herĂ« - herĂ« edhe dyndeshin pĂ«rmes subkoshiencĂ«s sĂ« tij. Ato dilema, ato lodhje, ajo psiqikĂ« e vrarĂ«, ato Ă«ndrra tĂ« shtypura, ajo jetĂ« e nĂ«pĂ«rkĂ«mbur nuk mund tĂ« shuheshin krejtĂ«sisht. Ashtu sikur ndĂ«rrohen stinĂ«t qĂ« diç lenĂ« pas, ashtu sikurse vjen pranvera e diku, nĂ« gji tĂ« shkĂ«mbenjve gjen ende borĂ«. Madje nĂ«pĂ«r alpe gjen borĂ« edhe nĂ« mes tĂ« verĂ«s. Edhe me jetĂ«n njerĂ«zore kĂ«shtu Ă«shtĂ«. Ne mund qĂ« t’i kemi harruar shumĂ« tmerre qĂ« kemi kaluar, por ato brenda nesh vegjetojnĂ« si drurĂ«t nĂ« dimĂ«r, e vjen njĂ« ditĂ«, qĂ« miku ynĂ« i pĂ«rbashkĂ«t Astrit Tota nĂ« telefon tĂ« mĂ« thotĂ«, Luigj Çekaj ka qenĂ« fort i sĂ«murĂ«. E kur hyj nĂ« lidhje me Luigjin tĂ« mĂ« thotĂ« se qenka e vĂ«shtirĂ« tĂ« shpĂ«tosh nga e keqja qĂ« koha vrasĂ«se e prokusteve komuniste na e ka ngjitur, por falĂ« mjekut Graig Kordick dhe kĂ«saj Amerike e hodha tĂ« keqen. Pra kishin ikur retĂ« e vranta nĂ«pĂ«r horizonte tĂ« tjera, e nĂ« ato ditĂ« me vranĂ«sina tĂ« turbullta Luigji kishte shkruar shumĂ« poezi, njĂ« prej tĂ« cilave nĂ« telefon ma kĂ«ndoi. Them kĂ«ndoi sepse vargjet i ka si kĂ«ngĂ« shpirti, i ka edhe si dramĂ« edhe si lirika dashurie, i ka edhe si bashkĂ«bisedim me miqtĂ«, por edhe si elegji dhembje pĂ«r ata qĂ« nuk janĂ« mĂ«. Duke e mbyllur kĂ«tĂ« esè, nĂ« kĂ«to çaste kur ai Ă«shtĂ« kthyer serish nĂ«n pushtetin e peisazheve tĂ« vranta pĂ«rtej xhamave tĂ« Pressbyterian Hospital, ku nuk ndalon tĂ« shkruaj vargje, rri e mendoj pĂ«r mikun tim poet e them, sado qĂ« ia turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«here kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." GjithĂ« jetĂ«n i duroi nĂ« heshtje dhembjet poeti Luigj Çekaj, ndaj dhe shpirti i tij gjithĂ«herĂ« pikoi vesĂ«... Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto

Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto
SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹…- LUIGJ ÇEKAJ Sado qĂ« ja turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches: "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«herĂ« kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹… nga KOLEC TRABOINI Jeta e Luigj Çekajt nĂ« ShqipĂ«ri ka qenĂ« njĂ« ofshamĂ« e thellĂ« nĂ« kupĂ« tĂ« qiellit. E pĂ«rfytyroj gjithmonĂ« si njĂ« njeri qĂ« rrezikohej tĂ« mbytej e tĂ« pĂ«rpihej nga dallgĂ«t mizore tĂ« detit. Viktor Hygoi ka njĂ« pĂ«rshkrim tronditĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« skenĂ«, rendi a sistemi - ai farĂ« dreqi, qĂ« thuhej me demagogji se ishte pĂ«r ta shpĂ«tuar njeriun- i zgjaste njĂ« shkop, e ky shkop, ku varej nĂ« fije tĂ« perit shpresa e jetĂ«s, vetĂ«m se e zhyste mĂ« thellĂ«, pa e lĂ«nĂ« as tĂ« shpĂ«tonte, as tĂ« vdiste. E thĂ«nĂ« ndryshe- njĂ« jetĂ« plot tension e mundime, njĂ« torturĂ« qĂ« edhe karakterin mĂ« tĂ« fortĂ« njerĂ«zor do ta thyente. Ase edhe sikur tĂ« mos e thyente, e tromakste aq thellĂ« nĂ« shpirt sa, tmerri i pĂ«rjetuar do tĂ« linte nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pashmangshme gjurmĂ« nĂ« psiqikĂ«n e njeriut pĂ«r gjithĂ« jetĂ«n. Ne themi shpesh se, ani pse tepĂ«r vonĂ«, kemi shpĂ«tuar nga njĂ« diktaturĂ«, mirĂ«po harrojmĂ« se kemi kaluar nĂ« shtratin e Prokustit, disa fizikisht e disa moralisht e tĂ« shumtit nĂ« tĂ« dyja kĂ«to mizori tĂ« njĂ« shoqĂ«rie totalitare. DolĂ«m tĂ« gjymtĂ«, dikush nga trupi e dikush nga shpirti e tmerri i asaj Ă«ndrre hjekakeqe, qĂ« kurrĂ« nuk mund tĂ« na ikĂ«, madje sado larg e sado kohĂ« tĂ« kalojĂ«, do tĂ« mbetemi gjithĂ«sesi peng i njĂ« jete tĂ« cunguar, apo mĂ« keq, tĂ« pĂ«rçudnuar, nĂ«pĂ« r tĂ« cilĂ«n kaloi populli qĂ« i pĂ«rkasim, jo pak, por gjysĂ«m shekulli shtypje e dhune. Luigj Çekaj ishte njĂ« fĂ«mijĂ« me shpirt tĂ« brishtĂ«, pĂ«rkundĂ«r kĂ«saj dhe njĂ« karakter i fortĂ«, si trashĂ«gim i cilĂ«sive tĂ« banorĂ«ve tĂ« malĂ«sisĂ« sĂ« veriut. Ky karakter do tĂ« vezullonte kur ende ferishte do tĂ« ndodhej nĂ« oborrin e DegĂ«s sĂ« Brendshme nĂ« ShkodĂ«r, nĂ« mes tĂ« shumĂ« familjeve qĂ« do t’i internonin nĂ« TepelenĂ« pĂ«r shkaqe biografike. I ndodhur pĂ«rpara gjeneralit komunist, i cili i stigmatizonte tĂ« arratisurit, duke thĂ«nĂ« se si i braktisin “armiqtĂ« e popullit" kĂ«to fĂ«mijĂ« si trĂ«ndafila, vogĂ«lushi malĂ«sor nuk ka duruar mĂ« dhe nĂ« praninĂ« e dhjetra e dhjetra njerĂ«zeve, ka rrĂ«mbyer njĂ« gur tĂ« vogĂ«l dhe ka qĂ«lluar nĂ« drejtim tĂ« gjeneralit. Gjenerali ka qeshur, por Luigji i vogĂ«l as ka qeshur, as ka qarĂ«. Ai pati guximin pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« ata çfarĂ« nĂ« atĂ« çast i tha zemra dhe tĂ« tjerat nuk kishin mĂ« rĂ«ndĂ«si. Kjo do tĂ« thotĂ« se ai ishte poet qĂ« i vogĂ«l, ashtu siç do tĂ« parathoshte mundimet e tij tĂ« ardhshme nĂ«n diktaturĂ«. MĂ« pas, kurrkush nuk do t’ia kujtonte atĂ« gur, sepse ai detaj ishte harruar, aq mĂ« tepĂ«r se gjenerali Hilmi Seiti mĂ« pas ka vdekur ( thonĂ« se e kanĂ« helmuar nĂ« zyrĂ«n e sekretarit tĂ« parĂ« tĂ« Komitetit tĂ« PartisĂ« me kafe), por Ă«shtĂ« vetĂ« Luigji qĂ« risjell nĂ« travajat e jetĂ«s sĂ« tij, emocionalisht, pĂ«rshkruar aq bukur nĂ« librin : ”UnĂ« vij nga Shkodra", i cili me shumĂ« se sprovĂ«z letrare, siç e ka cilĂ«suar autori, Ă«shtĂ« njĂ« dĂ«shmi autentike pĂ«r fatet njerĂ«zore, pĂ«r tmerrin e diktaturĂ«s, dhunimin e tĂ« drejtave, por gjithashtu dalin nĂ« pah edhe mirĂ«sitĂ« e njerĂ«zeve shpirtmĂ«dhej çfarĂ« sintetizohet nĂ« rrĂ«fimet pĂ«r mjekun SandĂ«r Ashta apo edhe pĂ«r njĂ« ushtarak si Sejdi Miloti, mĂ« vonĂ« i vetĂ«vrarĂ«, qĂ« i shpĂ«toi jetĂ«n Kol ÇekĂ«s, babĂ«s sĂ« Luigjit, i cili nĂ«n kĂ«rcĂ«nimin e ekzekutimit, u largua nga ShqipĂ«ria, duke lĂ«nĂ« gruan me fĂ«mijĂ« tĂ« vegjĂ«l. Luigji, duke qenĂ« i biri i njĂ« tĂ« arratisuri, nuk mund tĂ« shkonte shumĂ« kohĂ« e shumĂ« larg pa u ndeshur me barrierĂ«n “biri i tradhĂ«tarit". I mbrojtur sido kudo nga dajat, tĂ« cilĂ«t kishin reputacion, ai arrin tĂ« gjejĂ« njĂ« shteg pĂ«r tĂ« vazhduar studimet pĂ«r inxhinieri, pa shkĂ«putje nga puna. Por vjen njĂ« ditĂ« qĂ« farkĂ«tuesit e luftĂ«s sĂ« klasave e mbĂ«rthejnĂ«, e pĂ«rjashtojnĂ« nga e drejta pĂ«r tĂ« vazhduar studimet e, çfarĂ« ishte mĂ« e keqja, edhe nga puna, deri nĂ« absurditetin, tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. Luigj Çekaj gjithĂ« jetĂ«n kishte Ă«ndĂ«rr tĂ« merrej me letĂ«rsi. Bota e letrave ku pĂ«rhumbej orĂ« e ditĂ« tĂ« tĂ«ra, ishte ai mjedis e ajo hapĂ«sirĂ« lirie, ku kurrkush nuk tĂ« pĂ«rbuzte, kurrkush nuk tĂ« zbonte si njĂ« qen prej shtĂ«pisĂ« tĂ«nde e ku e ndjeje vehten krejt ndryshe. Ja çfarĂ« do tĂ« shkruante pĂ«r dramĂ«n e tij qĂ« nuk ish vetĂ«m e tij: NĂ« prill vjen urdhĂ«ri, pĂ«rjashtim nga Universiteti! NĂ« maj vjen urdhĂ«ri tjetĂ«r: TĂ« pushohet nga puna! Dhe nĂ« qershor i treti: tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. KĂ«shtu qĂ« dekanati, shefi kuadrit, policia, Shpirtrat tanĂ« si dreqĂ«r i pĂ«rzinin nga ShqipĂ«ria"... Luftoi sa mundi pĂ«r ta mbrojtur jetĂ«n e vet, atĂ« jetĂ« nĂ« kushte modeste qĂ« ja kafshonin aq ligsht, aq pa mĂ«shirĂ«, luftoi pĂ«r drejtĂ«n pĂ«r tĂ« jetuar i qetĂ«, pĂ«r tĂ« patur njĂ« punĂ«, njĂ« shkollĂ«, njĂ« shtĂ«pi pĂ«r vehte e familjen e vet, por hienat e diktaturĂ«s nuk i ndaheshin. E nĂ« njĂ« çast tĂ« errĂ«t, kur ju duk se nĂ« ketĂ« botĂ« kishte ardhur fatalisht, sepse pĂ«rbuzej e dĂ«bohej e tregohej me gishtin e tmerrshĂ«m tĂ« luftĂ«s sĂ« klasave, duke mos parĂ« kurrkund dritĂ«, e kurrkund fije shprese, tenton tĂ« ikĂ« nga bota e tĂ« gjallĂ«ve. Po ja qĂ« nuk tĂ« lenĂ« tĂ« ikĂ«sh ata qĂ« tĂ« duan. Ju gjendĂ«n afĂ«r e nĂ« krah shokĂ«t e miqtĂ«, iu gjend njĂ« mjek si SandĂ«r Ashta, qĂ« jo vetĂ«m e mjekoi por iu bĂ« si vĂ«lla e shkuar vĂ«llait. PĂ«r SandĂ«r AshtĂ«n, qĂ« tashmĂ« nuk ndodhet ndĂ«r tĂ« gjallĂ«, pikĂ«llon me vargje nostalgjie Luigj Çekaj, sepse mjeku jo vetĂ«m e kishte shpĂ«tuar, por edhe e kish mĂ«suar ta dojĂ« e tĂ« luftojĂ« pĂ«r jetĂ«n. Shkatrrimi i sistemit barbar komunist e çliroi prej makthesh, e, siç do tĂ« bĂ«nte çdo kush nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, pĂ«r tĂ« takuar prindin qe i mungoi tĂ«rĂ« jetĂ«n, Luigj Çekaj kalon shtete pas shtetesh dhe u shfaq nĂ« Nju Jork nĂ« shkurt 1993. Trokiti nĂ« derĂ«n e shtĂ«pisĂ« dhe nĂ« ballĂ« tĂ« saj pa njĂ« burrĂ« tĂ« plakur, tĂ« cilin e pĂ«rqafoi pĂ«rmallshĂ«m e aq tronditshĂ«m sa edhe fjalĂ«t nuk kishin kuptim. Kol Çekaj ishte martuar nĂ« AmerikĂ«. Kishte edhe fĂ«mijĂ«. VĂ«llain e vet nga baba qĂ« ishte rritur e bĂ«rĂ« burrĂ«, s’e kishte parĂ« kurrĂ« nĂ« jetĂ«n e tij Luigj Çekaj. Erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ai fitoi tĂ« drejtĂ«n tĂ« jetojĂ« nĂ« tokĂ«n e lirĂ«, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« solli familjen nga ShqipĂ«ria, erdhi njĂ« ditĂ« tĂ« gĂ«zojĂ« nĂ« strehĂ«zĂ«n e vet e me femijĂ«t e vet si zogj; erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« e ndjeu sadisfaksionin qĂ« tĂ« jep puna nĂ« njĂ« revistĂ« si “Jeta katolike", erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ndjeu dhembje pĂ«r nĂ«nĂ«n qĂ« vdiq larg nĂ« ShkodĂ«r, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« t’i gĂ«zohet pasionit tĂ« jetĂ«s sĂ« tij pĂ«r letĂ«rsinĂ« duke venĂ« nĂ« dorĂ«n e miqve e shokĂ«ve librin e tij poetik “Vjeshta nĂ« aeroporte", ku kish derdhur tĂ«rĂ« ndjenjat e shpirtit tĂ« vet, tĂ«rĂ« dhimbjen e dashurinĂ«. MĂ« pas do tĂ« botonte edhe kujtimet e pĂ«rshkrimet e jetĂ«s sĂ« vet nĂ« librin”UnĂ« vij nga Shkodra". Erdhi edhe njĂ« ditĂ« tjetĂ«r, ashtu si vjen pas ditĂ«s nata, pas reve shiu, pas vjeshtĂ«s dimri....dhe njĂ« aksident nĂ« punĂ«, goditje nĂ« kokĂ« tek punonte mekanik, do tĂ« ishte gati fatale pĂ«r tĂ«… FalĂ« zotit e falĂ« njĂ« mjeku shqiptar aq tĂ« pĂ«rkushtuar si Agim Leka, Luigj Çekaj do tĂ« vinte sĂ«rish nĂ« gĂ«zimin e jetĂ«s. Veç, ato re tĂ« errta qĂ« gjithĂ« jetĂ«n ia kishin kĂ«rcĂ«nuar qiellin, nuk mund tĂ« ishin pa njĂ« gjurmĂ«, herĂ« - herĂ« edhe dyndeshin pĂ«rmes subkoshiencĂ«s sĂ« tij. Ato dilema, ato lodhje, ajo psiqikĂ« e vrarĂ«, ato Ă«ndrra tĂ« shtypura, ajo jetĂ« e nĂ«pĂ«rkĂ«mbur nuk mund tĂ« shuheshin krejtĂ«sisht. Ashtu sikur ndĂ«rrohen stinĂ«t qĂ« diç lenĂ« pas, ashtu sikurse vjen pranvera e diku, nĂ« gji tĂ« shkĂ«mbenjve gjen ende borĂ«. Madje nĂ«pĂ«r alpe gjen borĂ« edhe nĂ« mes tĂ« verĂ«s. Edhe me jetĂ«n njerĂ«zore kĂ«shtu Ă«shtĂ«. Ne mund qĂ« t’i kemi harruar shumĂ« tmerre qĂ« kemi kaluar, por ato brenda nesh vegjetojnĂ« si drurĂ«t nĂ« dimĂ«r, e vjen njĂ« ditĂ«, qĂ« miku ynĂ« i pĂ«rbashkĂ«t Astrit Tota nĂ« telefon tĂ« mĂ« thotĂ«, Luigj Çekaj ka qenĂ« fort i sĂ«murĂ«. E kur hyj nĂ« lidhje me Luigjin tĂ« mĂ« thotĂ« se qenka e vĂ«shtirĂ« tĂ« shpĂ«tosh nga e keqja qĂ« koha vrasĂ«se e prokusteve komuniste na e ka ngjitur, por falĂ« mjekut Graig Kordick dhe kĂ«saj Amerike e hodha tĂ« keqen. Pra kishin ikur retĂ« e vranta nĂ«pĂ«r horizonte tĂ« tjera, e nĂ« ato ditĂ« me vranĂ«sina tĂ« turbullta Luigji kishte shkruar shumĂ« poezi, njĂ« prej tĂ« cilave nĂ« telefon ma kĂ«ndoi. Them kĂ«ndoi sepse vargjet i ka si kĂ«ngĂ« shpirti, i ka edhe si dramĂ« edhe si lirika dashurie, i ka edhe si bashkĂ«bisedim me miqtĂ«, por edhe si elegji dhembje pĂ«r ata qĂ« nuk janĂ« mĂ«. Duke e mbyllur kĂ«tĂ« esè, nĂ« kĂ«to çaste kur ai Ă«shtĂ« kthyer serish nĂ«n pushtetin e peisazheve tĂ« vranta pĂ«rtej xhamave tĂ« Pressbyterian Hospital, ku nuk ndalon tĂ« shkruaj vargje, rri e mendoj pĂ«r mikun tim poet e them, sado qĂ« ia turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«here kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." GjithĂ« jetĂ«n i duroi nĂ« heshtje dhembjet poeti Luigj Çekaj, ndaj dhe shpirti i tij gjithĂ«herĂ« pikoi vesĂ«... Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto

Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto
SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹…- LUIGJ ÇEKAJ Sado qĂ« ja turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches: "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«herĂ« kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." SHPIRTI QĂ‹ PIKON VESĂ‹… nga KOLEC TRABOINI Jeta e Luigj Çekajt nĂ« ShqipĂ«ri ka qenĂ« njĂ« ofshamĂ« e thellĂ« nĂ« kupĂ« tĂ« qiellit. E pĂ«rfytyroj gjithmonĂ« si njĂ« njeri qĂ« rrezikohej tĂ« mbytej e tĂ« pĂ«rpihej nga dallgĂ«t mizore tĂ« detit. Viktor Hygoi ka njĂ« pĂ«rshkrim tronditĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« skenĂ«, rendi a sistemi - ai farĂ« dreqi, qĂ« thuhej me demagogji se ishte pĂ«r ta shpĂ«tuar njeriun- i zgjaste njĂ« shkop, e ky shkop, ku varej nĂ« fije tĂ« perit shpresa e jetĂ«s, vetĂ«m se e zhyste mĂ« thellĂ«, pa e lĂ«nĂ« as tĂ« shpĂ«tonte, as tĂ« vdiste. E thĂ«nĂ« ndryshe- njĂ« jetĂ« plot tension e mundime, njĂ« torturĂ« qĂ« edhe karakterin mĂ« tĂ« fortĂ« njerĂ«zor do ta thyente. Ase edhe sikur tĂ« mos e thyente, e tromakste aq thellĂ« nĂ« shpirt sa, tmerri i pĂ«rjetuar do tĂ« linte nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pashmangshme gjurmĂ« nĂ« psiqikĂ«n e njeriut pĂ«r gjithĂ« jetĂ«n. Ne themi shpesh se, ani pse tepĂ«r vonĂ«, kemi shpĂ«tuar nga njĂ« diktaturĂ«, mirĂ«po harrojmĂ« se kemi kaluar nĂ« shtratin e Prokustit, disa fizikisht e disa moralisht e tĂ« shumtit nĂ« tĂ« dyja kĂ«to mizori tĂ« njĂ« shoqĂ«rie totalitare. DolĂ«m tĂ« gjymtĂ«, dikush nga trupi e dikush nga shpirti e tmerri i asaj Ă«ndrre hjekakeqe, qĂ« kurrĂ« nuk mund tĂ« na ikĂ«, madje sado larg e sado kohĂ« tĂ« kalojĂ«, do tĂ« mbetemi gjithĂ«sesi peng i njĂ« jete tĂ« cunguar, apo mĂ« keq, tĂ« pĂ«rçudnuar, nĂ«pĂ« r tĂ« cilĂ«n kaloi populli qĂ« i pĂ«rkasim, jo pak, por gjysĂ«m shekulli shtypje e dhune. Luigj Çekaj ishte njĂ« fĂ«mijĂ« me shpirt tĂ« brishtĂ«, pĂ«rkundĂ«r kĂ«saj dhe njĂ« karakter i fortĂ«, si trashĂ«gim i cilĂ«sive tĂ« banorĂ«ve tĂ« malĂ«sisĂ« sĂ« veriut. Ky karakter do tĂ« vezullonte kur ende ferishte do tĂ« ndodhej nĂ« oborrin e DegĂ«s sĂ« Brendshme nĂ« ShkodĂ«r, nĂ« mes tĂ« shumĂ« familjeve qĂ« do t’i internonin nĂ« TepelenĂ« pĂ«r shkaqe biografike. I ndodhur pĂ«rpara gjeneralit komunist, i cili i stigmatizonte tĂ« arratisurit, duke thĂ«nĂ« se si i braktisin “armiqtĂ« e popullit" kĂ«to fĂ«mijĂ« si trĂ«ndafila, vogĂ«lushi malĂ«sor nuk ka duruar mĂ« dhe nĂ« praninĂ« e dhjetra e dhjetra njerĂ«zeve, ka rrĂ«mbyer njĂ« gur tĂ« vogĂ«l dhe ka qĂ«lluar nĂ« drejtim tĂ« gjeneralit. Gjenerali ka qeshur, por Luigji i vogĂ«l as ka qeshur, as ka qarĂ«. Ai pati guximin pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« ata çfarĂ« nĂ« atĂ« çast i tha zemra dhe tĂ« tjerat nuk kishin mĂ« rĂ«ndĂ«si. Kjo do tĂ« thotĂ« se ai ishte poet qĂ« i vogĂ«l, ashtu siç do tĂ« parathoshte mundimet e tij tĂ« ardhshme nĂ«n diktaturĂ«. MĂ« pas, kurrkush nuk do t’ia kujtonte atĂ« gur, sepse ai detaj ishte harruar, aq mĂ« tepĂ«r se gjenerali Hilmi Seiti mĂ« pas ka vdekur ( thonĂ« se e kanĂ« helmuar nĂ« zyrĂ«n e sekretarit tĂ« parĂ« tĂ« Komitetit tĂ« PartisĂ« me kafe), por Ă«shtĂ« vetĂ« Luigji qĂ« risjell nĂ« travajat e jetĂ«s sĂ« tij, emocionalisht, pĂ«rshkruar aq bukur nĂ« librin : ”UnĂ« vij nga Shkodra", i cili me shumĂ« se sprovĂ«z letrare, siç e ka cilĂ«suar autori, Ă«shtĂ« njĂ« dĂ«shmi autentike pĂ«r fatet njerĂ«zore, pĂ«r tmerrin e diktaturĂ«s, dhunimin e tĂ« drejtave, por gjithashtu dalin nĂ« pah edhe mirĂ«sitĂ« e njerĂ«zeve shpirtmĂ«dhej çfarĂ« sintetizohet nĂ« rrĂ«fimet pĂ«r mjekun SandĂ«r Ashta apo edhe pĂ«r njĂ« ushtarak si Sejdi Miloti, mĂ« vonĂ« i vetĂ«vrarĂ«, qĂ« i shpĂ«toi jetĂ«n Kol ÇekĂ«s, babĂ«s sĂ« Luigjit, i cili nĂ«n kĂ«rcĂ«nimin e ekzekutimit, u largua nga ShqipĂ«ria, duke lĂ«nĂ« gruan me fĂ«mijĂ« tĂ« vegjĂ«l. Luigji, duke qenĂ« i biri i njĂ« tĂ« arratisuri, nuk mund tĂ« shkonte shumĂ« kohĂ« e shumĂ« larg pa u ndeshur me barrierĂ«n “biri i tradhĂ«tarit". I mbrojtur sido kudo nga dajat, tĂ« cilĂ«t kishin reputacion, ai arrin tĂ« gjejĂ« njĂ« shteg pĂ«r tĂ« vazhduar studimet pĂ«r inxhinieri, pa shkĂ«putje nga puna. Por vjen njĂ« ditĂ« qĂ« farkĂ«tuesit e luftĂ«s sĂ« klasave e mbĂ«rthejnĂ«, e pĂ«rjashtojnĂ« nga e drejta pĂ«r tĂ« vazhduar studimet e, çfarĂ« ishte mĂ« e keqja, edhe nga puna, deri nĂ« absurditetin, tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. Luigj Çekaj gjithĂ« jetĂ«n kishte Ă«ndĂ«rr tĂ« merrej me letĂ«rsi. Bota e letrave ku pĂ«rhumbej orĂ« e ditĂ« tĂ« tĂ«ra, ishte ai mjedis e ajo hapĂ«sirĂ« lirie, ku kurrkush nuk tĂ« pĂ«rbuzte, kurrkush nuk tĂ« zbonte si njĂ« qen prej shtĂ«pisĂ« tĂ«nde e ku e ndjeje vehten krejt ndryshe. Ja çfarĂ« do tĂ« shkruante pĂ«r dramĂ«n e tij qĂ« nuk ish vetĂ«m e tij: NĂ« prill vjen urdhĂ«ri, pĂ«rjashtim nga Universiteti! NĂ« maj vjen urdhĂ«ri tjetĂ«r: TĂ« pushohet nga puna! Dhe nĂ« qershor i treti: tĂ« dĂ«bohet nga qyteti. KĂ«shtu qĂ« dekanati, shefi kuadrit, policia, Shpirtrat tanĂ« si dreqĂ«r i pĂ«rzinin nga ShqipĂ«ria"... Luftoi sa mundi pĂ«r ta mbrojtur jetĂ«n e vet, atĂ« jetĂ« nĂ« kushte modeste qĂ« ja kafshonin aq ligsht, aq pa mĂ«shirĂ«, luftoi pĂ«r drejtĂ«n pĂ«r tĂ« jetuar i qetĂ«, pĂ«r tĂ« patur njĂ« punĂ«, njĂ« shkollĂ«, njĂ« shtĂ«pi pĂ«r vehte e familjen e vet, por hienat e diktaturĂ«s nuk i ndaheshin. E nĂ« njĂ« çast tĂ« errĂ«t, kur ju duk se nĂ« ketĂ« botĂ« kishte ardhur fatalisht, sepse pĂ«rbuzej e dĂ«bohej e tregohej me gishtin e tmerrshĂ«m tĂ« luftĂ«s sĂ« klasave, duke mos parĂ« kurrkund dritĂ«, e kurrkund fije shprese, tenton tĂ« ikĂ« nga bota e tĂ« gjallĂ«ve. Po ja qĂ« nuk tĂ« lenĂ« tĂ« ikĂ«sh ata qĂ« tĂ« duan. Ju gjendĂ«n afĂ«r e nĂ« krah shokĂ«t e miqtĂ«, iu gjend njĂ« mjek si SandĂ«r Ashta, qĂ« jo vetĂ«m e mjekoi por iu bĂ« si vĂ«lla e shkuar vĂ«llait. PĂ«r SandĂ«r AshtĂ«n, qĂ« tashmĂ« nuk ndodhet ndĂ«r tĂ« gjallĂ«, pikĂ«llon me vargje nostalgjie Luigj Çekaj, sepse mjeku jo vetĂ«m e kishte shpĂ«tuar, por edhe e kish mĂ«suar ta dojĂ« e tĂ« luftojĂ« pĂ«r jetĂ«n. Shkatrrimi i sistemit barbar komunist e çliroi prej makthesh, e, siç do tĂ« bĂ«nte çdo kush nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, pĂ«r tĂ« takuar prindin qe i mungoi tĂ«rĂ« jetĂ«n, Luigj Çekaj kalon shtete pas shtetesh dhe u shfaq nĂ« Nju Jork nĂ« shkurt 1993. Trokiti nĂ« derĂ«n e shtĂ«pisĂ« dhe nĂ« ballĂ« tĂ« saj pa njĂ« burrĂ« tĂ« plakur, tĂ« cilin e pĂ«rqafoi pĂ«rmallshĂ«m e aq tronditshĂ«m sa edhe fjalĂ«t nuk kishin kuptim. Kol Çekaj ishte martuar nĂ« AmerikĂ«. Kishte edhe fĂ«mijĂ«. VĂ«llain e vet nga baba qĂ« ishte rritur e bĂ«rĂ« burrĂ«, s’e kishte parĂ« kurrĂ« nĂ« jetĂ«n e tij Luigj Çekaj. Erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ai fitoi tĂ« drejtĂ«n tĂ« jetojĂ« nĂ« tokĂ«n e lirĂ«, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« solli familjen nga ShqipĂ«ria, erdhi njĂ« ditĂ« tĂ« gĂ«zojĂ« nĂ« strehĂ«zĂ«n e vet e me femijĂ«t e vet si zogj; erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« e ndjeu sadisfaksionin qĂ« tĂ« jep puna nĂ« njĂ« revistĂ« si “Jeta katolike", erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« ndjeu dhembje pĂ«r nĂ«nĂ«n qĂ« vdiq larg nĂ« ShkodĂ«r, erdhi njĂ« ditĂ« qĂ« t’i gĂ«zohet pasionit tĂ« jetĂ«s sĂ« tij pĂ«r letĂ«rsinĂ« duke venĂ« nĂ« dorĂ«n e miqve e shokĂ«ve librin e tij poetik “Vjeshta nĂ« aeroporte", ku kish derdhur tĂ«rĂ« ndjenjat e shpirtit tĂ« vet, tĂ«rĂ« dhimbjen e dashurinĂ«. MĂ« pas do tĂ« botonte edhe kujtimet e pĂ«rshkrimet e jetĂ«s sĂ« vet nĂ« librin”UnĂ« vij nga Shkodra". Erdhi edhe njĂ« ditĂ« tjetĂ«r, ashtu si vjen pas ditĂ«s nata, pas reve shiu, pas vjeshtĂ«s dimri....dhe njĂ« aksident nĂ« punĂ«, goditje nĂ« kokĂ« tek punonte mekanik, do tĂ« ishte gati fatale pĂ«r tĂ«… FalĂ« zotit e falĂ« njĂ« mjeku shqiptar aq tĂ« pĂ«rkushtuar si Agim Leka, Luigj Çekaj do tĂ« vinte sĂ«rish nĂ« gĂ«zimin e jetĂ«s. Veç, ato re tĂ« errta qĂ« gjithĂ« jetĂ«n ia kishin kĂ«rcĂ«nuar qiellin, nuk mund tĂ« ishin pa njĂ« gjurmĂ«, herĂ« - herĂ« edhe dyndeshin pĂ«rmes subkoshiencĂ«s sĂ« tij. Ato dilema, ato lodhje, ajo psiqikĂ« e vrarĂ«, ato Ă«ndrra tĂ« shtypura, ajo jetĂ« e nĂ«pĂ«rkĂ«mbur nuk mund tĂ« shuheshin krejtĂ«sisht. Ashtu sikur ndĂ«rrohen stinĂ«t qĂ« diç lenĂ« pas, ashtu sikurse vjen pranvera e diku, nĂ« gji tĂ« shkĂ«mbenjve gjen ende borĂ«. Madje nĂ«pĂ«r alpe gjen borĂ« edhe nĂ« mes tĂ« verĂ«s. Edhe me jetĂ«n njerĂ«zore kĂ«shtu Ă«shtĂ«. Ne mund qĂ« t’i kemi harruar shumĂ« tmerre qĂ« kemi kaluar, por ato brenda nesh vegjetojnĂ« si drurĂ«t nĂ« dimĂ«r, e vjen njĂ« ditĂ«, qĂ« miku ynĂ« i pĂ«rbashkĂ«t Astrit Tota nĂ« telefon tĂ« mĂ« thotĂ«, Luigj Çekaj ka qenĂ« fort i sĂ«murĂ«. E kur hyj nĂ« lidhje me Luigjin tĂ« mĂ« thotĂ« se qenka e vĂ«shtirĂ« tĂ« shpĂ«tosh nga e keqja qĂ« koha vrasĂ«se e prokusteve komuniste na e ka ngjitur, por falĂ« mjekut Graig Kordick dhe kĂ«saj Amerike e hodha tĂ« keqen. Pra kishin ikur retĂ« e vranta nĂ«pĂ«r horizonte tĂ« tjera, e nĂ« ato ditĂ« me vranĂ«sina tĂ« turbullta Luigji kishte shkruar shumĂ« poezi, njĂ« prej tĂ« cilave nĂ« telefon ma kĂ«ndoi. Them kĂ«ndoi sepse vargjet i ka si kĂ«ngĂ« shpirti, i ka edhe si dramĂ« edhe si lirika dashurie, i ka edhe si bashkĂ«bisedim me miqtĂ«, por edhe si elegji dhembje pĂ«r ata qĂ« nuk janĂ« mĂ«. Duke e mbyllur kĂ«tĂ« esè, nĂ« kĂ«to çaste kur ai Ă«shtĂ« kthyer serish nĂ«n pushtetin e peisazheve tĂ« vranta pĂ«rtej xhamave tĂ« Pressbyterian Hospital, ku nuk ndalon tĂ« shkruaj vargje, rri e mendoj pĂ«r mikun tim poet e them, sado qĂ« ia turbulluan jetĂ«n, gjithmonĂ« mbeti i pastĂ«r e i kulluar, ndaj aq fort i shkon pĂ«r shtat shprehja e Friedrich Nietzsches "Vesa bie mbi bar tamam atĂ«here kur nata Ă«shtĂ« mĂ« e heshtur." GjithĂ« jetĂ«n i duroi nĂ« heshtje dhembjet poeti Luigj Çekaj, ndaj dhe shpirti i tij gjithĂ«herĂ« pikoi vesĂ«... Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto

Mine coins - make money: http://bit.ly/money_crypto
Editor: ©