31 August 2018

đź”´ Jemi popull atomik - nga Kolec Traboini


 
🟥 JEMI POPULL ATOMIK
Bali Kreshnikut i qe mbushur mendja top që të bënte një central bërthamor në Shkodër. Si e pritën shkodranët vallë? Lexoni këtë satirë që ti japim të kuptojë se tirandat e tij bërthamore nuk ja kemi harruar. Po as bëmat e qeverisë së Bali Kreshniku jo e jo.

Nga KOLEC TRABOINI

Cila ishte platforma e qeverisjes se Bali Kreshnikut? Ky popull duhet të ngopet me atë që i afrojnë, i afrojnë drita, të brohorasë, i afrojnë errësirë të mos flasë, e lënë papunë, të qepë gojën, i afrojnë një lugë të zbrazur, ta lëpijë e të ngopet, i afrojnë, atom të lumturohet. Në mos, të marrë nga sytë këmbët se një popull edhe mund të gjendet, por një qeveri për të qenë si kjo atomikja jonë, kurrë e kurrës! Duan nuk duan ne atomikun do ta ndërtojmë!
Flet populli kafeneve pĂ«r keq-qeverisje por kush e dĂ«gjon. Kujt i plasi pĂ«r populli?!…Kjo qeveri ka pas e do tĂ« kĂ«tĂ« kreshnikĂ« sa kohĂ« tĂ« jetĂ« Bali-kreshniku, qĂ« pastĂ« ymĂ«r tĂ« gjatĂ« e i dhĂ«nçim kusurin e ditĂ«ve tona, pĂ«r tĂ« mirĂ«n e kĂ«tij populli haram i cili, nuk e meriton kĂ«tĂ« qeveri kaq tĂ« mirĂ«. Po shyqyr qĂ« krye-kreshniku dhe kreshnikĂ«t e qeverisjes janĂ« durimshumĂ«, se ndryshe, kĂ«tĂ« gjysmĂ«n-popull qĂ« ka mbetur, do ta kishte kuturisur diku nĂ«pĂ«r sinorĂ«t e botĂ«s pĂ«r tĂ« sjellĂ« kĂ«tu njĂ« popull tjetĂ«r, mĂ« tĂ« urtĂ«, qĂ« rri e nuk flet, qĂ« nuk fantazon, qĂ« nuk kĂ«rkon ekstreme tĂ« tilla si ujĂ«, drita, punĂ«, drejtĂ«si e Ligj pa Maliq.
Por pavarësisht entuziazmit retorik të politikës e qeverisjes për sukseset atomike, fort keq e përshkroi situatën një shkodran. I ulun galuc( si skulptura e Rodenit) aty ku dikur kanë qenë në këmbe 5 heronjtë e Vigut, i binte me grushta kresë e thërriste;
"Kuku, moj nanë, c' na ka gjetë ne s'ka gjet kurrkënd!"
Ju afruan shkodranë të tjerë sehirxhinjtë e të papunë e i thanë:
"Po çfarë të ka gjet, mor njeri? Na thuaj!"
"Pse ala nuk e keni marrë vesh, a ? Po ju a shihni televizor? A e patë demonstratën me 26 prill? Duan me na tredh të tanëve."
Sehirxhinjtë zunë me qeshë por ai serioz u tha:
"Kur të mos ju punojë ma zemreku(e tregoi me gisht në mes të shalëve të tyre), do të më kujtoni. Pse a nuk e dini ju se atomiku që duan me ngrit në Shkodër na bën të tanëve eunukë? Mos me kenë të zot as për gratë tona..."
Ndërsa shokët e vet qeshnin, ai vazhdonte avazin duke thirrë:
"Kuku moj nane ç'ka na ka gjete! Duam me na tredh të tanëve! Duan me na lanë pa kartë identiteti si mashkuj!"...
Vërtetë pse politika kërkon të tredhë popullin e vet, nisën të mendojnë shkodranët tek shihnin shokun e vet që i binte me grushta kres me do thirrje ogurzeza.... Mos kanë ndonjë plan që ta popullojnë Shqipërinë me kinezë që janë një popull i urtë e ngopet me një tas pilaf e dy shkopinj, pa pasur nevojë për salltanete lugësh.
Ky populli ynë duhet të kënaqet me atë që i afrojnë. I afrojnë drita, të brohorasë, i afrojnë errësirë të mos flasë, e lënë papunë, të qepë gojën, i afrojnë një luge të zbrazur, ta lëpijë e të ngopet, i afrojnë atom të lumturohet. Në mos, të marrë nga sytë këmbët se një popull edhe mund të gjendet por një qeveri për të qenë si kjo atomikja jonë, kurrë e kurrës.
I ngrenë i pangrënë, me dritë a pa dritë, me ujë a pa ujë, me punë a pa punë, shko e fli o popull se qeveria t'i gjeneron edhe ëndrrat, e gjasat janë të shohësh edhe ëndrra atomike. Cili popull tjetër në botë ka lumturinë të shohë ëndrra atomike veç nesh? Meqë ra fjala për ëndrra, po tregojmë një histori për ta mbyllur këtë mesele me politike e qeveri. Na shkon një tjetër qyqar-qytetar shkodran në ambulancën e spitalit neurologjik.
“ÇfarĂ« ke qĂ« je i tronditur?”-e pyeti doktori shkodranin. Ky pa e zgjatur ja ktheu:
“Kam parĂ« njĂ« Ă«ndĂ«rr tĂ« keqe”.
“Me se po merreshe para se tĂ« zinte gjumi?”.
“Po shihja e dĂ«gjoja fjalimin e krye-qeveritarit pĂ«r atĂ« punĂ«n e atomikut qĂ« do tĂ« ngrihet nĂ« ShkodĂ«r. Isha nĂ« njĂ« kafene e pranĂ« meje qenĂ« ca djem tĂ« ndĂ«rsyer nga Vlora.
Njëri nga ata u tha shokëve të vet
“ÇfarĂ« mendojnĂ« kĂ«ta tĂ« qeverisĂ«?! Po ne nĂ« 97-tĂ«n me ca pushkĂ« tĂ« qelbura kineze bĂ«mĂ« namin, e jo mĂ« po tĂ« na bjerĂ« nĂ« dorĂ« atomikja. NanĂ« e zezĂ«, do ta tundim Ballkanin. Ujin e zi do t’ia nxjerrim EvropĂ«s!”.
“E, çfarĂ« pe nĂ« Ă«ndĂ«rr?”- vazhdoi pyetjet i pĂ«rqendruar doktori.
“Sikur po fluturoja lakuriq mbi ca shtĂ«llunga lesh, mbi Bangladesh.”- u pĂ«rgjigj pacienti.
Doktori erdhi vërdallë, bëri kinse hapte një dosje, hoqi syzet e tha:
“S’kam çfarĂ« tĂ« bĂ«j, o njeri. Sa tĂ« kemi kĂ«sisoj leshkosh nĂ« politike e qeverisje, e kĂ«sisoj budallenjsh nĂ«pĂ«r rrugĂ«, Ă«ndrra me lesh e Bangladesh do tĂ« shohĂ«sh.”.
“Nuk kam fare shpresĂ« pĂ«r shpĂ«tim, doktor?”- pyeti krahĂ«prerĂ« pacienti shkodran.
“Mos fli gjumĂ« qĂ« mos shohĂ«sh Ă«ndrra”- tha prerĂ« doktori e nisi nĂ«pĂ«r dhĂ«mbĂ« tĂ« kĂ«ndojĂ« njĂ« kĂ«ngĂ« tĂ« improvizuar aty pĂ«r aty:

“ Zgjohu popull e mos fli
Dil në rrugë e thërrit
Me kësi leshkosh në qeveri
Jemi popull atomik!….“.

Pacienti u hutua nga ky shpërthim i doktorit e tha me vete:
 “Iku, e pat dhe ky si ai tjetri i atomikut! O zot, po pse tĂ« gjithĂ« doktorĂ«t janĂ« tĂ« falisun.
Kush do tĂ« na shpĂ«tojĂ« ne tĂ« mjerĂ«ve prej Ă«ndrrash me lesh e Bangladesh?!”.

2009
WORLD POETICA CHANNEL
Editor: ©