05 October 2013

🔮 MĂ«suesi dhe njeriu i mirĂ« Kel Vuji - nga K. P. Traboini



MËSUESI DHE NJERIU I MIRË KEL VUJI

Nga Kolec P. TRABOINI 

Mësuesin Kel Vuji e njihja nga fëmijëria sepse shumë herë kam qënë në shtëpinë e babait të tij Gjon Mark Vuji në Hot të Ri, madje edhe si jetimë që ishim kemi bujtë e kemi ngrënë në atë shtëpi bujare e mikpritëse, por nëpër vite i kisha humbur lidhjet. Keli ishte talent p
Ă«r muzikĂ«, e shihja nĂ« fĂ«mijĂ«ri tek i binte mandolinĂ«s, Rroku, vĂ«llai i tij njĂ« artist ne shume plane kĂ«ndonte aty nĂ« prag tĂ« shtĂ«pisĂ«, e cila  ishtĂ« ndĂ«rtesa e parĂ« e Hotit sapo pĂ«rballe me Stom Golemin. Prej aty shihej si nĂ« pĂ«llĂ«mbĂ« tĂ« dorĂ«s qyteti i ShkodrĂ«s ku i kishin ambicjet e veta dy vellĂ«zrit Vuji tĂ« dashuruar me artin. Por kishin veshtirĂ«si pĂ«r tĂ« çarĂ« nĂ« jetĂ« si artist sepse kishin njĂ« vĂ«lla, Pjetrin, tĂ« arratisur bashkĂ« me vĂ«llain e Gjosho VasisĂ«, e me vonĂ« i vendosur nĂ« Australi. VĂ«llai tjetĂ«r Deda ishte sistemuar ne Durres. Kishin dy motra qĂ« pĂ«rkujdeseshin pĂ«r ne qĂ« ishin tĂ« vegjĂ«l, Dila me Lulen. Edhe shtĂ«pia ku do tĂ« vendoseshin mĂ« vonĂ« nĂ« qytet ishte pranĂ« njĂ« prej shtĂ«pive tĂ« tim eti nĂ« rrugĂ«n Kojaj, pranĂ« fabrikĂ«s sĂ« sapunit Pogu.
Rasti e solli qĂ« pas dekadash tĂ« takohemi sĂ«rish nĂ« TiranĂ« me Kel Vujin. Isha nĂ« kĂ«rkim tĂ« dikujt nga shoqata “Ded Gjo Luli”,  tĂ« cilĂ«n e kishte krijuar Zef Leka, por pas vdekjes sĂ« tij shoqata thuajse nuk ekzistonte. DĂ«shirĂ«n pĂ«r kĂ«tĂ« lidhje me shoqatĂ«n ja shpreha Anton DakĂ«s, tĂ« birit tĂ« studiuesit e pĂ«rkthyesit tĂ« njohur nga Hoti, Nikoll Daka,  e ai mĂ« dha numrin e telefonit tĂ« Kel Vujit qĂ« jetonte nĂ« TiranĂ«. Ai duhej tĂ« dinte shumçka pĂ«r shoqatĂ«n. E mora mĂ«sues Kelin nĂ« telefon dhe u takuam nĂ« kryqĂ«zimin ku bashkohet unaza e TiranĂ«s me rrugĂ«n e KavajĂ«s qĂ« ende ruhet nĂ« tĂ« folurĂ«n e pĂ«rditshme si 21 dhjetori. Aty e kishte shtĂ«pine Kel Vuji. Ishim tĂ« dy nga Hoti , kishim jetuar nĂ« ShkodĂ«r e kishim çfarĂ« kujtonim me njĂ«ri -tjetrin. E pyeta pĂ«r shumĂ« gjĂ«ra, por kryesisht  i shpreha dĂ«shirĂ«n time tĂ« madhe pĂ«r tĂ« cilĂ«n kisha dhjetĂ« vjet qĂ« shkruaja nĂ« shtypin shqiptar e atĂ« shqiptaro-amerikan pĂ«r ngritjen e njĂ« busti tĂ« Ded Gjo Lulit nĂ« rrugĂ«n qĂ« mban emrin e tij nĂ« TiranĂ«. MĂ«sues Keli u entusiazmua, por edhe njĂ« farĂ« pikĂ«llimi shihej nĂ« vĂ«shtrimim e tij tĂ« sinqertĂ«. A thua do tĂ« kontribuojnĂ« shqiptarĂ«t e AmerikĂ«s pĂ«r kĂ«tĂ« bust se qeveria nuk ka njet pĂ«r kĂ«tĂ« punĂ«. Biseduam edhe pĂ«r mĂ«rgimin tim nĂ« Greqi e AmerikĂ«, pĂ«r fĂ«mijet e mi,  si dhe pĂ«r dy vajzat e tij tĂ« njohura si kampione shahu pĂ«r femra Albana e Marina e qĂ« tani kanĂ« bisneset e tyre tĂ« suksesĂ«shme brenda e jashtĂ« ShqipĂ«risĂ«. Ai ishte njĂ« prind krenar pĂ«r vajzat e veta.
Me Kelin u takova dhe njĂ« herĂ« tjetĂ«r. E kishim lĂ«nĂ« tĂ« vazhdonim bisedĂ«n tonĂ« dhe do tĂ« mĂ« sillte njĂ« faqe reviste italisht tĂ« njĂ« interviste qĂ« kishte dhĂ«nĂ« At Gjergj Fishta. E kishte ruajtur nĂ«pĂ«r vite e pĂ«r tĂ« mos u pikasur e kishte grisur fletĂ«n e ruajtur diku mes librash. Ti shkruan mĂ« tha. Ndoshta tĂ« duhet. E lamĂ« qĂ« tĂ« takohemi prapĂ«, por viti i shkuar ishte plot ngarkesa. NdĂ«rsa shkrova diçka pĂ«r Rrok Vujin, vĂ«llain e Kelit i cili na ka mbetur nĂ« kujtesĂ« pĂ«r veprimtarinĂ« e tij artistike me grupet amatore dhe pasionin e tij pĂ«r folklorin, Leonard Qyteza nga Shkodra mĂ« njofton se kishte dy muaj qĂ« mĂ«sues Keli kishte ndĂ«rruar jetĂ«. TĂ« gjitha vdekjet janĂ« tĂ« rĂ«nda, tĂ« hidhura, pikĂ«lluese. Por disa tĂ« duken fort tĂ« pabesa. E marrin njeriun dhe kur ne kĂ«rkojmĂ« ta takojmĂ« serish, pasi qĂ« jemi tĂ« harruar nĂ«pĂ«r ditĂ« qĂ« ikin plot tension, nuk e gjejmĂ«. NdonjeherĂ«  kujtohemi  e themi - po do ta marr nesĂ«r nĂ« telefon. NesĂ«r patjetĂ«r. E ditĂ«t shkojnĂ«. Kam pĂ«rkthyer njĂ« poezi tĂ« njĂ« autori anonim amerikan qĂ« mĂ« ka mbetur nĂ« mendje pĂ«r trishtimin qĂ« tĂ« sjell ndarja, harrimi dhe ikja pĂ«rjetĂ« e miqve. Do ta shĂ«noj kĂ«tu se me mĂ«sues Kel  Vujin kĂ«shtu mĂ« ndodhi. Sot-nesĂ«r, sot-nesĂ«r e mĂ« s’kam ku ta gjej kurrkund.

HARRIMI
PĂ«rshtatje nga anglishtja

Diku nĂ« njĂ« sokak e kam njĂ« mik dhe unĂ«,
Në këtë qytet të madh që nuk ka fund,
Këtu ditët behën javë krejt pa pritur
Dhe ende pa u njohur, viti na ka ikur.

Fytyrën s'ja pashë më në asnjë vend,
Se jeta ikën si vrap kuajsh në rend.
Ende e kujtoj, e di fort mirë ai,
Si atëherë, kur ziles i bija me furi.

Dhe ai i binte ziles sime, veç tash jemi rritur
Të zënë nëpër punëra, të lodhur e drobitur.
Të lodhur në ca lodra marrëzi,
Drobitur për një emër me lavdi.

"Nesër" them " Mikut, do t'i telefonoj,"
Gjithësesi të dukem se për të mendoj.
Por e nesërmja siç vjen ashtu dhe ikën
Largësia e harrimi mes nesh gjithnjë rritën.

Dhe vjen njĂ« ditĂ«, prej mijra miljesh tretur,
Një telegram kobzi: "Miku sot ka vdekur".
Kjo është e gjitha ç'meritojmë në fund.
TashmĂ« nĂ« kĂ«tĂ« sokak, mik nuk ka kurrkund.